Salomon Engels - Venezuela

God bless you!

2010-06-17T17:28:00.001-04:30

Ik ben dit jaar goed begonnen!

2009-01-11T23:04:00.003-04:30

Beste lezers, allereerste een voorspoedig nieuwjaar toegewenst! Ik ben de laatste tijd enorm druk geweest om mijn tijd efficiënt te verdelen onder mijn werk, de jeugd, de activiteiten in de kerk, mijn vriendin (en haar familie) en mijn eigen familie. Ik ben zo nu en dan uitgeput en probeer dan "power naps", oftewel dutjes te nemen, om een beetje energie te krijgen, en dat gaat best aardig :) Leve de PowerNaps!

Hier een beetje nieuws over over de afgelopen weken....
De kerstdagen en Oud & Nieuw
De kerstdagen en Oud & Nieuw zijn bij ons thuis best gezellig geweest. De 24e (ja, hier wordt kerst de 24e gevierd) ben ik tot een uur of 11 bij mijn ouders gebleven en ben toen met Benjamin Gerritsen naar het huis van mijn vriendin gegaan waar we verwacht werden om met de hele familie te dineren (stuk of 20 man). Het was super gezellig, we hebben daarna kerstcadeaus uitgepakt en zijn tot diep in de nacht opgebleven om gezellig met elkaar te kletsen (een goed moment om de familie van Lilibeth te leren kennen).

Oud & Nieuw heb ik met mijn familie gevierd. Benjamin Gerritsen is met vrienden uit de kerk naar het binnenland gegaan om daar O&N te vieren dus konden we als familie Engels - Pacheco (man van mijn zus Swanny) het jaar ontvangen. We hebben genoten van een heerlijk kerstmaaltijd en hebben ook goede gesprekken kunnen voeren. Om 00:00 uur hebben we elkaar "Feliz Año" gewenst (vrolijk nieuwjaar - letterlijk vertaald) en hebben bijna een uur van het vuurwerk genoten. Om half 2 's ochtends ging mijn familie naar bed en toen ben ik maar naar mijn vriendin gegaan (ik was als de dood omdat het super gevaarlijk is in onze wijk maar ik ben veilig aangekomen - ze woont op 10 minuten loopafstand). Tot mijn verbazing waren een aantal jongeren daar bijeen gekomen om samen oud en nieuw te vieren. We hebben tot diep in de nacht gezongen met verschillende instrumenten (potten en pannen haha - nou ja ook een gitaar een en yukalille, als je het zo schrijft), spelletjes gedaan en een beetje bijpraten.

Oud & Nieuw vieren met de jeugd

De dag daarna ben ik met de familie van mijn vriendin naar het huis van mijn Maritza (de zus van Lili) gegaan om daar 2 dagen "vakantie" te houden met de zussen van Lili, aangetrouwde familie en de moeder van Lili. Het was super gezellig. We waren daar met zijn 10-en en hebben wandelingen gemaakt in de bergen, spelletjes gedaan en filmpjes bekeken (meeste kinderfilms).

Privé:
Tijdens, of beter gezegd net na die mini-vakantiedagen is er iets geweldigs gebeurd in mijn leven, ik heb mijn vriendin ten huwelijk gevraagd!!!! Het was tijdens de verjaardag van Maritza. Mijn ouders waren erbij omdat ze elkaar goed kennen, en ik heb de gelegenheid gebruikt om haar in het openbaar ten huwelijk te vragen, en ze zei JA! Op 3 januari 2009 ben ik dus verloofd! We hopen dit jaar nog te trouwen en we zijn bezig om de datum te prikken, in ieder geval na de zomer.

Mijn werk en de jeugd:
Op mijn werk gaat het best goed, ik leer veel en geniet van mijn bezigheden. Ik moet wel veel werken, van half 8 's ochtens tot (meestal) 7 uur s' avonds (soms later) met anderhalf uur pauze tussen de middag en soms op zaterdag. Als ik dan vrij ben moet ik meestal direct naar de kerk voor een of andere vergadering of activiteit met de jeugd. Omdat ik Nederlands spreek ben ik door mijn baas gevraagd om de logistiek op Curacao te regelen (containers met goederen uit China ontvangen, uitladen, bestellingen voorbereiden en versturen naar de schoenenzaken op Curacao. Daardoor ben ik in December 2 keer naar Curacao geweest om verschillende bestellingen af te handelen. Ik weet niet hoe vaak, maar ik weet wel dat ik zo nu en dan naar Curacao moet voor mijn werk. Best afwisselend dus :) Ondanks mijn werk ben ik nog steeds actief met de Gemeente betrokken, voornamelijk in het muziekteam en ik de algemene ontwikkelingen van de activiteiten. Het jeugdwerk gaat ook gewoon lekker door, ondanks een aantal problemen die in de afgelopen dagen zijn ontstaan (slechte getuigenis van een aantal jeugd, etc.). Ik vraag graag gebed voor het jeugdteam ABA en voor het leidersteam. Ik ben God dankbaar dat ik eind vorig jaar mijn vriendin Lilibeth en Benjamin Gerritsen in het bestuur van ABA heb betrokken, waardoor we sterker staan als bestuur. Ze zijn enorm goed bezig!

Ik zal proberen om mijn blog bij te houden in de momenten die ik vrij kan maken, ook al heb ik het super druk.
Groeten,
Salomon

Ben er weer :) Big news...

2008-12-03T23:06:00.006-04:30

Hallo allemaal! Ik zou maar eens even het stof van mijn blog afblazen fffffffff, da's al weer een tijdje dat ik hier voor het laatst wat schreef. Mijn arme vriendin krijgt de schuld dat ik niet aan het schrijven komt, maar nee, haar schuld is het niet, ik wou dat ik zelfs wat meer tijd had voor haar :) De dagen lijken voorbij te vliegen, het is al bijna kerst!

Nou, ik ben weer "online" om het zo maar te zeggen, ook al check ik mijn mijn dagelijks (soms heel kort) maar vaak te druk, te lui, te weinig foto's heb om op mijn blog te zetten. Maar ja, dan krijg je de vraag, waar is Salo de afgelopen tijd mee bezig geweest? De activiteiten van de maand oktober waren best gaaf, was al op de vorige posts te lezen.

Maand november:

De maand november was best een moeilijke maand voor mij, vooral op financiële vlak. Ik was zo diep in de financiële crisis (tja, de wereld recessie heeft ook effect gehad op mijn sponsoring blijkbaar) dat ik zelfs geld moest lenen om "rond" te kunnen komen. Mijn vriendin trakteerde me soms omdat ze wist dat ik geen "kracht" had (zo zeggen ze het hier in Venezuela als je geen cent op zak heb, je hebt geen "kracht"). Al een paar maanden vraag ik God hoe ik rond moet komen en ben bang dat mijn geloof te klein is voor een financieel wonder. Steeds opnieuw wordt mijn geloof op de proef gesteld als ik merk dat mijn sponsoring (waar ik ECHT SUPER DANKBAAR VOOR BEN!!) niet al mijn kosten kan dekken, en dan denk ik "wat nu God!", maar Hij heeft altijd nog voorzien.

Als antwoord op mijn gebed kreeg ik een mailtje van een vriend die schreef over het onderwerp werk & zending, een balans houden tussen die beide, wel/niet werken, alleen afhankelijk te zijn van sponsors, etc. Ik kreeg toen ook duidelijk een gedachte over de apostel Paulus die tenten maakte om zijn brood te verdienen en zijn bediening te bekostigen. Ik voelde meteen dat het van God kwam en dacht: "Hey da's geen gek idee, werken en tóch nog met de dingen van God bezig zijn". Dus ik besloot een baan te zoeken om geld te kunnen verdienen omdat ik op de Stichting Vision Latina momenteel ad-honorem werk en dus geen financiële bijdrage ontvang.

Job hunting....en een baan!

Eind october ben ik passief op zoek gegaan naar een baan, via websites etc en had een paar sollicitatiegesprekken. Rond die dagen vroeg de zus van mijn vriendin of ik met haar mee kon gaan naar de fabriek van de PUMA sport schoenen omdat ze daar een uitverkoop hadden. Tijdens de uitverkoop werd ik voorgesteld aan de eigenaar van het bedrijf dat PUMA schoenen maakt, een Duitse man, en we raakten snel in gesprek. Toen hij merkte dat ik Duits kon en dat ik ook gestudeerd had, zei hij "stuur me je c.v. en dan zal ik kijken of er een plek is voor jou binnen ons bedrijf". Nou, dat duurde niet lang voordat ik een aanbod kreeg, die ik meteen aannam! Ik werk sinds vorige week bij de Puma in de logistiek afdeling om alle ingekochte waren in het buitenland naar Venezuela te vervoeren. Het is een leuke baan en ik ben er heel blij mee omdat ik:

-Op 10 minuten loopafstand van het bedrijf woon, dus ik kan gewoon meedoen met de meeste activiteiten in de jeugdgroep en gemeente. Bij voorbeeld: de meeste activiteiten van ABA/gemeente zijn rond 19:30 uur. Als ik tot 19:00 werk kan ik nog mooi op tijd naar de vergaderingen komen. Best handig, scheelt reistijd en reisgeld.

- Ervaring opdoe in internationale logistiek, wat ik ook in de Stichting Vision Latina toe kan passen voor de import van Bijbels (die misschien in toekomst uit Azië zullen komen...).

- Meer in de richting van mijn studies werken en het zakenleven (nou ja, termen iig) in Venezuela leren kennen vanuit een ander oogpunt (niet non-profit).

- Ook al is mijn loon niet geweldig goed (O.K. vergelijk het maar niet met Europeese lonen!) ik kan er redelijk goed mee rondkomen en geld kan sparen voor mijn bruiloft (hhhmmm, wanneer dat wordt moet ik nog even over denken, maar ik ga alvast sparen). Omdat de fabriek een familiebedrijf is (dus geen deel van de PUMA holding in Duitsland) zijn ze best gierig met lonen, bonusen, compensaties, etc. Maar ondanks dat vind ik het een goed begin en vind dat God mij ook hiermee een nood heeft voorzien. Dank u Heer!

Hoe verder?

Jeugdwerk:

Mijn werkdagen zijn best lang, ik moet soms ook op zaterdag werken maar ik heb aan alles gedacht. Ik blijf nog steeds jeugdleider en de vergaderingen en activiteiten van de jeugd gaan gewoon door. Ik heb in November 2 nieuwe mensen aangesteld als leiding van de jeugd als ik er niet ben, mijn vriendin Lilibeth en Benjamin Gerritsen (nederlandse vrijwilliger hier). De leidster van ABA heeft in oktober haar taak als leidster neergelegd omdat naar de universiteit ging en geen tijd meer had voor het jeugdwerk. Dus toen ik alleen bleef vond ik het wel gezond om mijn werkteam uit te breiden. We hebben nu een werkteam van 10 jongeren en 3 leiding. Ik kan heel goed mijn de nieuwe leiders samenwerken. We komen 2 tot 3 wekelijks bij elkaar om dingen te plannen of bij te praten over de activiteiten (of tijdens de celgroep). Dus mijn huidige baan heeft weinig impact op het jeugdwerk, daar ben ik heel blij mee! Ook de muziekgroep van ABA gaat gewoon verder. Dit weekend gaan we trouwens op kamp met het werkteam (ik vraag daar graag gebed voor).

Vrijwilligerswerk bij Stichting Visión Latina:

Ik blijf nog steeds deel van Visión Latina, ook al ben ik niet dagelijks op kantoor. Ik zal er part-time en op project-basis voor blijven werken omdat het ook een stukje van mijn bediening is en omdat ik het ook wel leuk vind om Christelijke lektuur en Bijbels het land in te werken. Ik zal zorgen dat ik nog steeds een verschil kan maken in het leven van mensen door mijn werk in de Stichting. Ik denk dat zolang ik zoon van Hiske Engels ben en zolang hij de Stiching leidt, dat ik (in)direct bij de Stichting betrokken blijf, operatief of in het meedenken en plannen van dingen.

Een speciale dank aan al mijn sponsors!

Ik wil alle sponsors hartelijk bedanken voor jullie steun in de afgelopen maanden. God heeft jullie echt goed gebruikt om mij in leven te houden, en dat ik een hele bemoediging voor mij geweest. Mocht ik verder nog sponsoring ontvangen nu ik aan het werk ben, zal ik dat gebruiken om te sparen voor mijn bruiloft. Zodra ik weet wanneer die is zal ik hier de datum bekendmaken! Ik spaar alvast :)

Ik zal proberen om deze site gewoon verder te gebruiken om contact te houden met mijn vrienden en familie, en ook de ervaringen schrijven die ik meemaak op mijn werk & met de jeugd. Zoals een vriend van me laatst schreef "ik ben een voltijd zendeling gesponsord door de Puma" :)

Doopdienst 25 oktober

2008-11-18T13:09:00.004-04:30

Afgelopen 25 oktober hebben we een geweldige doopdienst gevierd wat heel bijzonder was voor de jeugdgroep ABA. Er hebben zich in totaal 14 mensen laten dopen, waaronder 10 jongeren van onze ABA groep. Het is de eerste keer in de geschiedenis van onze gemeente dat er zoveel mensen zich in één keer laten dopen. Als jeugdleider ben ik echt super blij en trots op de 10 jongeren die zich hebben laten dopen, omdat het een bewuste keuze is geweest. Ik zie het als de vruchten van ons werk onder de jongeren. Er zijn nu al weer 8 mensen bezig met een doop-cursus die iedereen moet volgen om gedoopt te worden. Deze cursus bevat onderwerpen over ons geloof als Christenen en legt de mensen uit wat de doop inhoud en waarom ze die keuze maken. Die doopdienst was heel speciaal voor mij omdat mijn vriendin Lilibeth en haar zus Maritza ook gedoopt zijn!

Omdat we zelf geen faciliteiten hebben om mensen te dopen in onze gemeente, hebben we de kerkzaal van een Baptistengemeente te leen gevraagd, niet ver van onze kerk. We begonnen de dienst met liederen en een korte preek door mijn vader. Daarna kreeg ieder dopeling een Bijbeltekst van mijn moeder en werden ze vervolgens naar het doopvont gebracht om zich te laten dopen. Als afsluiting hebben we de lievelingsliedjes van alle dopelingen gezongen.

De 10 jongeren die zich hebben laten dopen

Om de dag volop te genieten als gemeente zijn we na de doopdienst naar een dierenpark gegaan om te picknicken. We hebben spelletjes gedaan, dieren bekeken en veel lol gehad. Het was echt een moment om samen te genieten van de natuur en van het samenzijn als gemeente. Ik zal deze dag nooit vergeten!

MEGA Evangelisatie actie 17, 18 en 19 oktober

2008-11-18T11:39:00.007-04:30

Op 17, 18 en 19 oktober hebben we als jongerengroep Juventud ABA en als Rehobot gemeente een MEGA Evangelisatie actie / Familie weekend gehouden in een open lucht sportcomplex hier in Las Minas de Baruta, Caracas. Het was de eerste keer dat de jeugd zo iets groots van omvang organiseerde omdat we vergunningen moesten vragen bij de lokale autoriteiten, de politie moest ingelicht worden zodat ze aanwezig zouden zijn, verschillende sponsors moesten gezocht worden, de sprekers en zangers moesten geboekt worden en de meeste kerken in de omgeving moesten uitgenodigd om mee te doen.

De activiteiten van de eerste 2 dagen vonden in het open lucht sportcomplex plaats en de laatste dag ('s avonds) vond in onze Rehobot gemeente plaats. Het was een heftig weekend voor het gehele team van 30+ medewerkers (jongeren en ouderen), we hebben alles gegeven wat we konden, we waren helemaal uitgeput....maar we hebben onze doelen bereikt: de jongerengroep Juventud ABA bekend maken in onze woonplaats, het Evangelie verkondigen in een leuke manier en een gezellige familie-weekend aanbieden voor de inwoners van Las Minas de Baruta. Tijdens het evenement waren er een paar hooggeplaatste ambtenaren aanwezig die ons een donatie hadden gegevens voor de kinderactiviteiten. Ze waren erg onder de indruk van het geheel!

Hier de activiteiten in het kort:

Vrijdag - Eerste dag: Open lucht Campagne. Het programma zou officieel om 17:00 beginnen, maar omdat er 2 poten van het podium plotseling stuk gingen hebben we het programma anderhalf uur moeten verschuiven (Venezolaanse tijd???). In die tijd konden we de laatste details regelen (geluid, etc) en hebben we Christelijke videoclips vertoont. Het was best spannend om het geluid goed te regelen omdat het in de open lucht toch anders klinkt dan in een gesloten zaal. Maar het is goed gekomen. We hadden rond de 80 mensen en we kwamen stoelen te kort (ons geloof was te klein denk ik haha), dus moesten er mensen blijven staan. Omdat het een 3-daags evenement zou worden hebben we het programma van de eerste avond heel "light" gehouden. We hebben voornamelijk gezongen en een gastspreker uitgenodigd (Micael Morales) om te zingen en een stuk delen over de manier waarop hij Jezus heeft leren kennen. Best boeiend om te horen dat hij een punk was met grote tunnels in zijn oren (oorbellen maar dan GROOT), altijd zwart gekleed was en opgeslokt was in alcohol en verkeerde dingen, totdat hij Jezus ontmoette. De eerste dag was een succes, ik heb ervan genoten!

Zaterdag - Tweede dag:

Kinderactiviteiten, vaccinatie, bazar...

De tweede dag was heel interessant. Om 9:00 ging het programma van start met een gratis vaccinatie actie waar in totaal 60 mensen (jong en oud) zijn ingeënt. Tegelijkertijd hadden we Kinderactiviteiten geleidt door leraren van de zondagsschool van de gemeente en mijn vriendin Lilibeth. Ze hebben eerst Bijbelverhalen verteld en daarna leuke spelletjes gedaan. Er was ook gezicht schminken, popcorn, suikerspinnen en frisdrank. Terwijl de kinderen lekker bezig waren, was er ook een Bazar gaande waar vooral arme mensen gebruikte en nieuwe kleren voor een spotprijs konden verkrijgen (aan hele arme mensen werd het geschonken). Dit werdt geleid door de zusterkring van de gemeente. Er zijn veel families bereikt en de Bazar is tot veel zegen geweest! Maar dat was nog niet alles...

Voetbaltoernooi:

Om 10:00uur begon een interkerkelijk voetbaltoernooi waar 4 teams aan meededen. Ons ABA team was best sterk en werd dit keer gesponsord door de PUMA hier in Venezuela.

We kregen 12 uniforms (korte broeken en voetbal shirts) van de PUMA geschonken in het groen en wit (de kleuren van ABA), en van de overheid kregen we medailles en 2 cups, voor de 1e en de 2e plaats. We mochten die dag ook een paar scheidsrechters gratis inhuren om het toernooi te fluiten. We kregen steun van de lokale overheid, omdat we volgens hen goed bezig zijn met jeugdwerk etc. Er was ook een vertegenwoordiger van de PUMA aanwezig tijdens de wedstrijden en die was aardig tevreden over de resultaten. Het was een harde strijd omdat de 4 teams best goed waren, maar ons ABA team kon toch de 2e plaats veroveren :)

Campagne:

Om 18:00uur, nadat het gehele team van medewerkers doodmoe was van alle activiteiten, begon de evangelisatie campagne. Het was de belangrijkste avond van de campagne omdat zaterdag avond de meeste mensen op straat zijn in Las Minas en zo van de muziek en het programma konden genieten. Ons muziekteam ABA Music was beter dan ooit, ik mocht alle 3 avonden leiden en had deze avond 3 jonge dames als koor, 1 gitarist, 1 bass speler en een drummer. Ikzelf speelde ook gitaar.

We hadden mijn zwager Douglas als gastspreken en die was steengoed. Er hebben in totaal 13 mensen hun harten aan de Here Jezus gegeven. Wat een zegen! Het was echt de moeite waard. Aan het eind van de campagne waren we allemaal super tevreden. Er waren meer dan 120 mensen aanwezig, plus de mensen die vanuit de zijkanten van het sportcomplex meekeken en luisterden.

Zondag - Derde dag:

Deze avond was speciaal voor jongeren bedoeld en vond plaats in de Rehobot gemeente. We hadden meer dan 100 aanwezigen en de stemming was echt spectaculair! We hadden een muziekgroep uit een andere gemeente uitgenodigd om een paar liedjes te zingen en ABA Muziek mocht de avond van muziek voorzien. Het was echt feestelijk! We hebben een gastspreker geboekt die voornamelijk met jeugd werkt (soort Peter Vlug Jr.) en die was super. De preek ging over "in het diepe gaan met God" en heeft echt opwekking gebracht onder de jeugd. We hebben een visie om de ABA jeugdgroep te laten groeien naar 100 jongeren en tijdens de preek heeft God echt tot ons gesproken dat we goed bezig waren maar dat we ons moeten voorbereiden op de 100, en daar zijn we nu hard mee bezig. Niet zo zeer om het aantal, maar om meer van God te zoeken en echt een diepere relatie met onze Schepper te hebben.

We hebben echt Gods hand gezien in de hele campagne, hoe we aan de spullen konden komen, de vergunningen etc., maar vooral omdat het de HELE week keihard had geregend en tijdens die 3 dagen geen drup water viel, tot een uur na de campagne! Daar hadden we vantevoren al voor gebeden en God heeft onze gebeden verhoord! De opbrengsten van de bazar worden bestemd voor de aankoop van een nieuw geluidssysteem voor de Rehobot gemeente.

Filmpje:

Omdat beelden veel meer zeggen dan woorden, heb ik een filmpje gemaakt over de campagne en is hieronder te zien (in het Spaans dan...):

(Achtergrondmuziek: ABA Music)

Hier nog een filmpje van het zingen:

Het programma zag er zo uit:

Datum	Tijd	Activiteit	Plaats
17 oktober	17:00h – 20:30h	Open lucht Campagne	Sportcomplex
18 oktober	10:00h – 13:00h	Inter-kerkelijk voetbaal toernooi	Sportcomplex zaal 1
18 oktober	9:00h – 12:00h	Vaccinatie actie, kinderactiviteiten (spelletjes, bijbelverhaal, popcorn, etc), bazar voor arme mensen	Sportcomplex zaal 2
18 oktober	18:00h – 21:00h	Open lucht Campagne	Sportcomplex
19 oktober	17:30h – 20:30h	Jongerenavond met gastspreker	Rehobot Gemeente

Eindelijk een nieuwe auto!

2008-10-06T14:29:00.002-04:30

TOYOTA RAV4 1997

Zoals ik in de vorige berichten schreef was mijn vader op zoek naar een nieuwe(re) auto, om de trouwe Toyota Corolla 1996 te vervangen. De Corolla was te laag en te klein om hulpgoederen door Venezuela te vervoeren en begon ook veel aandacht en geld te eisen. Dus besloot de Familie Engels die auto te verkopen en op zoek te gaan naar een ruimere auto. Nou, dat proces heeft bijna 4 maand geduurd. We konden geen auto vinden die aan onze eisen voldeed en binnen ons budget pastte. Maar..........na 4 maanden wachten hebben we er één!

De week vóór de reis naar Cuba heb ik een auto gevonden die aan onze eisen voldeed. Die auto is door de eigenares zelf geïmporteerd uit de V.S. (zijn meestal beter dan degene die ze hier verkopen) en heeft maar 112.000km (dat is weinig hier). Het is een Toyota RAV4 van bouwjaar 1997. Het heeft een ruime laadruimte, 5 zitplaatsen, dakraam en doet het volgens de monteur aardig goed. De prijs was ook goed te verhandelen. Het meest opmerkelijk was dat de verkoopster mij zelf opbelde om te vragen of ik nog interesse had in haar auto! Ik had de dag daarvoor een voicemail achtergelaten op haar mobiele telefoon en de volgende dag belde ze me op (dat doen ze NOOIT hier in Venezuela!). Die auto was voor ons bestemd omdat er 3 weken overheen gingen voordat we de auto konden kopen (reis naar Cuba, papieren in orde maken). Hier in Venezuela is dat een WONDER! Meestal als er auto's te koop worden gesteld zijn ze binnen een paar uur of uiterlijk binnen een dag verkocht als ze op internet worden geplaats. Ik heb het zelf ervaren toen ik onze Corolla te koop stelde. De reden is dat er een enorme tekort is aan auto's hier in Venezuela. Een paar maand geleden hadden we bijna een auto gekocht maar toen we gingen tekenen kwam er iemand die meer geld bood, en toen waren we de auto kwijt....zo gaat dat hier :)

Onze familie is super blij met deze auto! We hebben nog nooit zo'n luxe auto gehad (niet dat ik mij herinner). We zijn dankbaar voor de giften die mensen stuurden voor de aankoop van een auto. Moge God jullie rijk zegenen! En als jullie op bezoek komen zal ik jullie persoonlijk rondrijden in de nieuwe auto :)

Terwijl ik dit schrijf is mijn vader op reis met de auto naar verschillende steden in het binnenland van Venezuela. Hij gaat in totaal zo'n 1.600km afreizen samen met een broeder uit de gemeente om kleren, toiletspullen, boekjes, bijbels, speelgoed, etc aan arme mensen in het binnenland te brengen. Het was een stuk of 10 dozen en een aantal koffers kleren. Ook gaat hij een groep moslims toespreken die pas geleden op een bijzondere wijze Jezus hebben ontmoet. Ze vroegen of mijn vader ze Bijbelonderwijs kon geven, en dat kon niet wachten. Bidt a.u.b. voor mijn vader, het is een lange reis, de afstanden zijn hier behoorlijk groot.

God heeft mij opnieuw geleerd dat Hij HET BESTE met ons voor heeft. Vaak raken we gewend aan de mediocre gedachten van deze wereld, tevreden met wat we op onze pad krijgen, ook al is het soms niet goed voor ons. God wil dat we ons gaan richten op betere dingen en wachten op ZIJN tijd om ze te ontvangen, niet keihard hollen en proberen alles met onze eigen krachten te doen. God wil dat we om HEM vertrouwen en HIJ zal ervoor zorgen dat wij het beste krijgen, wat we juist op dat moment nodig hebben. Dit wil niet zeggen dat we niet tevreden moeten zijn met wat we hebben, juist wel!!! Maar we moeten constant streven naar het beste wat God voor ons heeft, het zal altijd beter zijn dan wij denken. God's gedachten zijn niet onze gedachten! Laten we ons richten op God en Hij zal ons voorzien van alles wat we nodig hebben!

"Maak u geen zorgen voor de dag van morgen. Ook morgen zal God u weer geven wat u nodig hebt. Leef dus gewoon bij de dag."
Matth. 6:34 (Het Boek)

De Cuba-reis van 7 t/m 19 september 2008

2008-10-03T16:43:00.037-04:30

Salomon in La Habana

Van 7 t/m 19 september 2008 zijn mijn vader en ik op Cuba geweest om hulpgoederen te brengen en om seminars over de Heilige Geest te geven in verschillende steden van het eiland. We kwamen aan tijden het orkaan IKE (wat op het nieuws te volgen was). Onze vlucht werd bijna gecancelt door de storm maar we kwamen aan voordat het orkaan de stad Habana raakte. We hoorden later dat alle Nederlandse touristen werden teruggeroepen naar Nederland door de ambassade omdat het noodweer was. Toen we aankwamen regende het keihard en zijn toen met een taxi naar het dichtstbijzijnde hotel gereden. We konden dus niet doorreizen naar de stad Morón, waar we werden verwacht voor de seminars. Aangekomen bij het hotel kregen we te horen dat de staat had verboden om binnenlandse reizen te maken of op straat te lopen, dus we kregen een soort "hotel-arrest" gedurende twee dagen. We konden het nieuws op de TV volgen ondanks dat het licht in de hele stad uitviel (het hotel had een elektriciteit generator op benzine), we hadden geen airco in de kamers en de gangen liepen vol water door de storm. Om de tijd goed te benutten heeft de zangeres die met ons mee op reis was een mini-concert gegeven van salsa muziek op de piano van de lobby. Ze trok gelijk publiek aan, best lachen.

We konden per persoon in totaal 60kilo aan hulpgoederen meenemen, wat we via de Stichting Vision Latina hadden aangevraagd. We hadden kleren, toiletspullen, speelgoed voor de kinderen en andere bruikbare dingen meegebracht. Ik heb zelf mijn hele koffer met kleren achtergelaten omdat de nood zo erg was en het erg moeilijk is voor Cubanen om aan kleren te komen.

We zijn in totaal in 4 steden geweest: La Habana, Morón, Santiago de Cuba en Baracoa. De afstanden zijn behoorlijk groot omdat het land heel lang is. Van Baracoa naar La Habana doe je er met de bus zo'n 22 uur of meer over. Het was een zeer vermoeiende reis. Het eerste gedeelte, van La Habana naar Morón duurde zo'n 6 en half uur, en het regende ontzettend veel. Zoveel, dat het in de auto regende en ik de hele reis een natte rug en achterwerk had. Niet erg prettig dus.

De seminars:
Door het noodweer werden 4 seminars afgezegd omdat hele steden onder water stonden. Op dat moment hebben mensen eerder hulpgoederen en een bemoedigend woord nodig, dan een 2-daagse seminar. We kwamen aan in de stad Morón en daar stonden verschillende vrienden ons op te wachten. We werden heel hartelijk ontvangen. Mijn vader heeft een aantal seminars gegeven en heeft ook verschillende keren gepreekt. Ikzelf heb 2 keer gepreekt, muziek geleidt en meegespeelt met de Cubaanse zangeres. Ik werd gelijk uitgenodigd om over een paar maanden terug te komen om op een nationaal jongerenconferentie te spreken. We hopen dan met meerdere mensen te gaan, die het werk daar willen steunen. Het zou misschien een idee zijn om samen met een delegatie uit Nederland te gaan. Meekomen?

Vervoersmiddelen:
Binnen de stad konden we met "fiets-taxis" reizen, dat zijn driewielers met een soort cabine waar 2 passagiers in passen. Sommige fiets-taxis hebben zelfs muziekinstallaties met Amerikaanse popmuziek (dat vinden ze "tourist-vriendelijk"). Er zijn ook bussen beschikbaar en privé taxis voor als je goedkoper uit wilt zijn. Het was een verrassing voor mij om te zien dat er Nederlandse Connexion bussen op Cuba rondreden! Er waren ook verschillende fiets-taxis met Nederlandse nummerborden (zie bovenstaande fiets-taxi). Nou dát was lachen zeg! Ik heb er gelijk foto's van gemaakt.

Meestal vroegen we iemand uit een lokale gemeente om ons als taxi gedurende de dag heen en weer te rijden naar de verschillende steden en dorpjes (sommige dorpjes waren op 2 uur afstand met de auto).

Cuba - een auto museum:
Cuba is echt een auto museum, bijna alle auto's die daar rijden zijn van de jaren 39 t/m 60. Natuurlijk hebben ze geen originele onderdelen maar de buitenkant proberen ze zo origineel mogelijk te houden. Ik voelde alsof ik in de tijd van Elvis Presley leefde. Wát een ervaring om in die auto's te reizen zeg. Er zijn wel enkele nieuwe auto's te zien maar die zijn van de overheid of rijke mensen. Maar het volk rijdt in ouwe auto's. Wat een zegen! Wow, mijn ogen hebben genoten!

Op de volgende video die ik van het Internet heb geplukt kan je meer van de mooie oude auto's zien: http://tu.tv/tutvweb.swf?kpt=aHR0cDovL3R1LnR2L3ZpZGVvc2NvZGkvYy9vL2NvY2hlcy1jbGFzaWNvcy1lbi1jdWJhLmZsdg==%3Cbr%20/%3E&xtp=105036

Het openbaar vervoer is ook een show. Meestal zijn het groten vrachtwagens waar mensen achterin zitten, en in vele gevallen staan! Er kunnen soms wel 100 mensen in zo'n vrachtwagen! Ik heb nog nooit zoiets meegemaakt!

IKE - meer armoede na het orkaan

Dankzij het orkaan die verschillende steden op Cuba aantrof, zijn het aantal arme mensen op Cuba gestegen. VELEN zijn hun huis kwijtgeraakt, we hebben het met eigen ogen gezien. We liepen langs wijken die helemaal waren weggespoeld door het water. We hadden gesprekken met mensen die ALLES kwijt waren. We zagen flatgebouwen die half leeg waren gespoeld door het orkaan. Er zaten gewoon gaten in de gebouwen, balkons waren van het gebouw afgebroken, bomen waren met wortels en al uit de grond gehaald. Hotels waren half omgegooid, hele etages waren verdwenen, huizen hadden geen dak of muren meer. Zelf een hele dijk is omver gegooid. Het was één van de meest agressieve orkaan in de Cubaanse geschiedenis. Mensen probeerden na de storm weer terug te keren naar hun woning en omdat ze niks hadden moesten ze weer overnieuw beginnen, zonder wanden of wat dan ook. 'S avonds konden we op straat zien hoe mensen gewoon onder de blauwe lucht moesten slapen omdat ze geen dak boven hun hoofd hadden. Ze waren ALLES kwijt! Het was echt ontroerend, we hebben geholpen waar we konden maar onze hulp is maar een kleine moeite in de nood die er is.

Mijn indrukken van de Cuba reis:

- Het was een belevenis om in een Cubaans vliegtuig te vliegen van Caracas naar La Habana. We hadden ruim drie uur vertraging en toen we uiteindelijk in het vliegtuig zaten kwam er een rookwolk uit het plafond waardoor we elkaar niet goed konden zien. Ik dacht "wat krijgen we nou?", het bleek de air conditioning te zijn! Vóór het landen spuiten ze chemische rotzooi via de airco tegen ziektes en bacteriën. In het vliegtuig merkte ik dat we naar een arm land gingen. Een Cubaanse vrouw die twee stoelen naast mij zat heeft tijdens de lunch haar dienblad met eten, bestek en al in haar handbagage gestopt en uiteindelijk uit het vliegtuig genomen. Zo simpel als een dienblad is voor ons, het kan veel waarde hebben voor een Cubaan.

- Ons ontbijt tijdens de reis was 1 of 2 bolletjes droog witbrood (zonder boter of beleg) met een kop koffie. We moesten het bolletje in onze koffie dompelen om het door onze keel te krijgen. Lunch was witte bolletjes met een beetje beleg erop, wat we in de touristen shop konden vinden. Avondeten was vaak redelijk goed omdat we de mensen wilden zegenen met een goede maaltijd. Vaak namen we families mee uit eten. Sommige wisten niet eens hoe je met een vork en mes om moest gaan. Ze kunnen heerlijk koken daar zeg!
- Een uur Internet kost daar US $8 en 1 smsje kost US $1. Internet is alleen beschikbaar voor touristen. Dure grap als je in contact wil blijven met familie of vrienden.
- W.c. papier in de toilets kennen ze niet, ze gebruiken bladeren van bomen of krantpapier. De w.c. potten hebben geen w.c. brillen of deksels, en vaak zijn er geen eens w.c. potten, alleen een gat in de grond zoals op de volgende foto's.

Een Cubaanse toilet...

- Tijdens ons verblijf zij de brandstofprijzen in één dag gestegen van 0,65 Cubaanse dollars per liter naar 1,35 C.$. We hebben toen meer moeten betalen voor het vervoer. Gek hé dat het zomaar kan?
- Het licht viel elke dag zo'n beetje uit, vaak een hele poos. Ook gaat het water weg om de haverklap. We moesten ons telkens met koud water uit een emmertje water wassen/douchen.

Deze reis heeft een enorme impact op mij gemaakt. Ik zal het nooit vergeten! Zoveel armoede heb ik zelfs in Venezuela nog niet gezien, alleen in afgelegen dorpjes. Er is ongelofelijk veel spiritisme aan de gang, en veel Afrikaanse rituelen, waardoor het land ook geestelijk heel arm is. Alleen God kan hier iets aan doen. Er zullen jaren overheen gaan voordat het Cubaans volk weer vrij komt van de armoede waarin ze meer dan 50 jaar leven. De wonden zijn diep...we moeten blijven bidden voor dit volk! 12 miljoen mensen hebben ons nodig!

Ik ben er weer!

2008-09-30T09:11:00.002-04:30

Hoi allemaal, hier even een seintje van leven uit Venezuela! Ik ben veilig en wel uit Cuba teruggekeerd vorige week, ben inmiddels op kamp geweest en heb vorige week een auto voor mijn vader gekocht (had ie hard nodig). Ik ben nog bezit met een artikeltje over de reis naar Cuba en zal het zo snel mogelijk posten als het af is.

Groeten,
Salomon

Juventud ABA heeft nu ook een website!

2008-08-31T14:58:00.000-04:30

Sinds kort heeft onze jongerengroep "Juventud ABA" een eigen internet site! Het domein is http://www.juventudaba.com/ die voornamelijk door mij is ontwikkeld tussen de bedrijven door. Ik wil hem steeds mooier maken omdat het een manier is om met de jongeren in contact te blijven. De website is 29 augustus gelanceerd.

Juventud ABA bestaat in September 6 maanden. In die 6 maanden hebben heel veel activiteiten kunnen doen en hebben we ook groei gezien, zowel geestlijk als ook in aantal jongeren. Op de website zijn er foto's te zien van de jongerengroep tijdens verschillende activiteiten (onder "fotos"). Neem eens een kijkje, en als je een beetje spaans kan, laat een berichtje achter in de "libro de visitas" (gastenboek). Zullen de jongeren leuk vinden.

Groeten,

Salomon

Salo is voor de 3e keer oom geworden!

2008-08-26T19:01:00.005-04:30

Afgelopen zondag is mijn nichtje geboren, de dochter van Swanny en Douglas. Haar naam is Eliana Ester Pacheco Engels, ze woog 3 kilo en was 50cm lang. Wat een schatje! Jammer genoeg heb ik momenteel de oogziekte conjunctivitis, dus kan ik het babytjes niet in mijn armen houden (het is besmettelijk), alleen van ver zien. Maar hopelijk ben ik over een paar dagen weer beter en dan kan ik mijn nichtje van dichtbij zien! Het babytje heeft blanke huidkleur. Ik ben zo trots op mijn nichtje! Nu ben ik oom (of beter gezegd "tio Salo"- oom Salo) voor de 3e keer!

Kleine Eliana Ester - Swanny super gelukkig!

Als aandenken aan de geboorte van Eliana heeft iemand uit de kerk kleine poppetjes van deeg gemaakt en op koekjes geplakt. Mijn nichtje Sara en ik hielpen mee om de poppetjes te verfen en ze op de koekjes te plakken (zie foto hieronder).

Salo als leiding bij een kinderkamp

2008-08-26T18:42:00.004-04:30

De tweede week van augustus (13e t/m 16e) hebben we een kinderkamp gehouden in de bergen dichtbij het Duitse dorp "Colonia Tovar". Het was een kamp voor de kinderen tussen de 6 en 12 jaar van de zondagsschool plus enkele vrienden; er waren in totaal 25 kinderen. Toen we bij het kamp aankwamen werd ik meteen ziek, ik kreeg koorts, hoofdpijn en ging even een "dutje" doen, maar toen ik wakker werd merkte ik dat ik 3 uur had geslapen! Volgens mij was ik nog moe van de vakantie bijbel school. Ik ben het hele kamp ziek geweest (griep & koorts) maar deed gewoon mee met alles. Ik moest een groepje van 6 kinderen begeleiden, stille tijd met ze doen 's ochtends, muziek spelen 's avond vóór het Bijbelverhaal en overdag de spelletjes coördineren die van te voren door Benjamin Gerritsen waren voorbereid. Het kamp was een super leuk en hebben veel van de kinderen genoten. We hadden 2 opblaasbare zwembaden meegenomen en daar waterspelletjes mee gedaan. Ook hebben we voetbalwedstrijden gehouden, wandelingen, filmavond met hot dogs en hamburgers, andere leuke spelletjes zoals spijkerpoepen, met je mond een snoepje pakken uit een bol vol met meel en dan fluiten, etc.

Het was een heftig weekend. De eerste nacht heb ik maar 2,5 uur geslapen omdat mijn luchtbed lek raakte 5 minuten nadat ik hem had opgepompt. Ik lag gewoon op de grond en dat was best hard. Naast mij lag een van de leiding in een hangmat maar die kon niet slapen omdat ze het te koud had. Omdat ik geen koukleun ben heb ik mijn deken aan haar gegeven maar een paar uur later zaten we nog steeds in de lucht te staren; ik omdat de vloer zo hard was en zij omdat ze het nog steeds koud had. Rond 3 uur stond ik op omdat het naar wierook stonk, geen gewone wierook maar het soort dat gebruikt wordt in de hekserij en satanische rituelen. Ik ging meteen op de stank af en die kwam regelrecht bij de buren vandaan. De buren waren bekend om hun occultisme en satanische rituelen. Ze hadden bij de ingang van het terrein een totempaal met twee hoofden van cement geplaatst, wat 2 demonen moet voorstellen. Het licht brandde daar nog en ik had het vermoede dat ze hekserij tegen ons deden op dat moment, omdat ze wisten dat we met een Christelijk kamp bezig waren. Ik ging gelijk om de bescherming van God bidden en om alle boze machten te bestraffen. Rond 3:20 's ochtends ben ik weer naar mijn slaapplaats gegaan en toen stelde die leidster voor om onze slaapplekken te ruilen om te kijken of dat beter sliep. Gelukkig kon ik in de hangmat wel lekker slapen maar om 6 uur 's ochtends werden de kinderen wakker en hebben ons ook gewekt.

Tijdens het kamp hebben we veel geestelijke strijd ervaren. Er zijn veel kinderen ziek zijn geworden (de leiding ook trouwens), het licht viel uit en een van de avonden hadden we een windstorm, ondanks de heldere avond vol sterren. Het hele huis werd heen en weer geschut door de wind, er vielen stenen uit de lucht op het dak en een van de buitenlampen viel op de grond, waardoor iedereen wakker werd. Best een heftige ervaring! Maar God heeft ons de overwinning gegeven en we hebben alles kunnen doen wat op de planning stond. Ik vond het geweldig om te zien hoe God met kinderen bezig was tijdens dat weekend. Er zijn een aantal kinderen tot de Heer gekomen en ik weet dat ze veranderd naar huis zijn gegaan. Tijdens de avond dat het licht uitviel hebben we een tijd van zang en aanbidding gehad en dat was zoooooo mooi. Alle kinderen met hun ogen dicht, handen in de lucht de Heer prijzen. Wow, de aanwezigheid van God was duidelijk.

Na het kamp lag ik 2 dagen in bed met koorts en griep en moest ik medicijnen slikken. Ik moest even bijkomen van alle drukte....maar het was de moeite waard!

Video wandeling met kinderen

Speciale Jongerenavond als afsluiting V.B.S.

2008-08-26T17:08:00.008-04:30

Aan het eind van de vakantie bijbel school hebben we een speciale ABA jongerenavond gehouden om te nieuwgeworven jongeren "warm" te houden met het Evangelie en om beter contact met ze te kunnen maken. Het was een geweldige avond! De avond ging over een keuze maken tussen het goede en het kwade, de smalle weg naar de Hemel nemen of gewoon met de wereld meelopen en genieten van het leven zonder aan God te denken. We hebben een sketch voorbereid over dat onderwerp en hebben ook een scenario gemaakt (zie bovenstaande foto) met een kruispunt en de twee wegen. Omdat we de kleuterschool aan het verbouwen zijn hebben we stenen en zand te gebruiken om de wegen wat reëler te maken. Het was prachtig! De jongeren hebben een goede sketch weten neer te zetten en er zijn verschillende jongeren tot de Heer gekomen. Daarna hebben we een mooie tijd van zang en muziek gehad (zie foto's onderaan). Er waren bijna 60 jongeren aanwezig! Prijs de Heer!

Vakantie Bijbel School 2008

2008-08-26T16:46:00.009-04:30

Voorbereiding Vakantie Bijbeschool

Cursus gezicht-schminken

Van 4 t/m 8 augustus vond onze jaarlijkse vakantie Bijbel school plaats in een school hier in de barrio Las Minas. Vooraf kregen we een cursus gezicht-schminken en ballonencreaties (gegeven door mijn vriendin Lilibeth), er werden promotieposters gemaakt en al het knutselwerk voor de week voorbereid.

Cursus ballonencreaties en voorbereiding promotie-posters

Elke dag hadden we een opkomst tussen de 200 en de 250 kinderen, in de leeftijdsgroepen 2 t/m 15 jaar. Ik werd aangesteld als groepsbegeleider van de tieners tussen de 13 en de 15 jaar en mocht ook meehelpen met de muziek en zang. Onze groep had de naam "Jozef" en bestond uit 25 jongeren, waaronder een paar "malandros" (jonge misdadigers) en sommige kwajongens. Het was soms best moeilijk om orde te houden omdat de jongeren bang waren voor de malandros en de malandros de andere jongeren zaten te pesten. Een van de jongens heeft lijm op de stoel van een ander geplakt en niemand durfde hem te verraden omdat ze bang waren dat hij ze buiten zou gaan aanpakken. De volgende dag heeft dezelfde jongen een hele stoel volgeschilderd met rode krijgt en werd op heterdaad betrapt. Ik moest ingrijpen en vroeg hem om de stoel schoon te maken. Hij werd boos en liep de school uit. Later die dag zat hij buiten de school stenen te gooien tegen de andere jongeren en kinderen die op de vakantie bijbel school waren. De politie werd er gelijk bijgeroepen en toen verdween hij gelijk. We hebben hem de volgende dag niet meer in de school gelaten.

Onze groep moest meedoen met alle spelletjes (Bijbelversen uit onze hoofd leren, geld inzamelen voor arme kinderen, meezingen, etc) en stond als eerste op donderdag, we dachten dat we zouden winnen van de andere groepen. Maar vrijdag gingen de kwajongens uit hun dak. Ik moest een paar keer de klas uit om met de leiding te praten over wie de beste van de klas was, hoeveel geld we verzamelt hadden, etc en tijdens mijn afwezigheid hebben 4 jongens de klas op stelten gezet. Ik had 2 assistenten achtergelaten om orde te houden maar die stonden bij de deur en zeiden " ze willen niet luisteren". Toen ik het klaslokaal binnenkwam waren de meeste stoelen verplaats en had één van de jongens een stoel in zijn hand en zwaaide die door de lucht. Toen ze me zagen gingen ze meteen zitten en schreeuwden ze "daar is de leraar, daar is de leraar". Ik heb 2 jongen de klas uit gestuurd (ze moesten toen meehelpen met de kleine kinderen). Helaas had de leiding die show gezien en hebben we twee minputen gekregen bij de puntentelling, waardoor we als tweede eindigden. Jammer voor de anderen jongeren die wel hun best deden om te winnen.

De vakantie bijbelschool was echt goed voorbereid vond ik. Benjamin Gerritsen en een paar anderen hadden de leiding en hebben voor elke dag een ander Bijbelverhaal uitgezocht die mijn moeder mocht vertellen en hebben alle activiteiten afgestemd op het verhaal. Best leuk. Er zijn een aantal kinderen tot de Heer gekomen, ook in mijn groep. En dat was al het werk waard. Het is mooi om te zien hoe kinderen een beslissing nemen voor Jezus en hopen dat ze als ze groot worden ook met Jezus kunnen leven!

De kinderen op de Vakantie Bijbel School

Die week is echt vermoeiend geweest voor de jongeren van Juventud ABA omdat we 's ochtends met de verbouwing meededen en 's middags bij de vakantie bijbel school meehielpen. Het is wel de moeite waard geweest omdat er sommige jongeren konden werven voor de ABA jongerenavonden. Om de week goed af te sluiten hebben we op zaterdag een speciale jongerenavond georganiseerd en daar waren meer dan bijna 60 jongeren aanwezig.

Ik zing een paar liedjes met de kinderen

De verbouwing gaat verder...en andere activiteiten ook!

2008-08-24T01:48:00.004-04:30

De eerste week van augustus was echt een gekke week voor ons. Van 4 t/m 8 augustus vondt de Vakantie Bijbel School plaats in een schoolgebouw niet ver van ons huis. De verbouwing van de kleuterschool ging ook gewoon verder en wij als jeugd mochten daar ook hard aan meewerken. Dan betekent dat we elke dag van 8:00 t/m 13:00 in de verbouwing mochten werken (vooral puin uit de ouwe kleuterschool halen) en van 14:00 t/m 18:00 met de vakantie bijbel school bezig waren. We hebben in die week 2 vrachtwagens vol puin mogen vullen (elke vrachtwagen bevatte ca. 300 zakken van 25-30 kilo) en dat hebben we met 10 man gedaan. Het proces was simpel, maar wel vermoeiend. Alle muren en wanden omver gooien, het uitbreken van een bestaande cementen vloer, het sorteren van zand en steen (met een soort zeef - zodat het zand weder gebruikt kan worden), met een schep de puinzakken vullen, de zakken op de schouders naar buiten brengen en uiteindelijk in de vrachtwagen legen. Zo hebben we dat elke dag opnieuw gedaan, het was best een uitdaging om 's ochtends lichamelijk hard bezig te zijn en 's middags met kinderen werken (wat ook veel energie kost!). Ik zal in een aparte artikel wat meer vertellen over de vakantie bijbel school. Als ik dit schrijf is een derde vrachtwagen inmiddels gevuld en in de kleuterschool kompleet leeggeruimt zodat de nieuwe bouw kan beginnen. De wanden van de W.C.'s en douche zijn al gemaakt, de buitenramen zitten er in en de structuur voor de tussenwanden is ook al zichtbaar. Het verbouwingsproject gaat goed, het loop een beetje achter op schema (ja, hier zijn de mensen moeilijker aan het werk te zetten dan elders op de wereld) maar we zien vooruitgang. Later wat meer hierover...

Salomon in de bouw

2008-08-02T00:28:00.000-04:30

We hebben de afgelopen dagen hard gewerkt aan de verbouwing van de kleuterschool van de Stichting Visión Latina, een project wat al jaren besproken werd maar nu door de nood aan betere faciliteiten een werkelijkheid is geworden. De Rehobot kleuterschool is een kleuterschool waar voornamelijk arme kinderen mogen studeren, sommige uit gebroken- of probleemgezinnen en sommige uit gezinnen met extreme armoede (ook vaak beide). De kleuterschool is al jaren tot zegen geweest voor hen en d.m.v. het kinder sponsorplan zijn er heel wat kinderen geholpen aan de studies (en nog steeds!) om ze een betere toekomst te bieden. Het sponsoren kan ook voedsel, kleding, schoolspullen etc inhouden.

De verbouwing was noodzakelijk omdat het gebouw niet aan de veiligheidsnormen voldeed en er betere faciliteiten nodig waren (W.C.'s moesten dringen vervangen worden, meer licht, betere ventilatie, betere vloer, etc). Iemand uit Nederland heeft de kleuterschool van een lening voorzien om het project te starten maar er ontbreekt nog een deel om het verder te verbouwen. Mocht iemand op zijn hart hebben een donatie te maken voor de verbouwing van de kleuterschool neem dan contact met mijn op.

Vorige week mocht ik ook meehelpen met het slopen van de binnenwanden van de kleuterschool. Ik heb mijn spieren wat werk bezorgt! Het pand was in meer dan 20 jaar niet verbouwd volgens mij. Ik ben zelf in dat huis opgegroeid en heb nog goede herinneringen daaraan. Het was best wel moeilijk om mijn "huis" te slopen, wetende dat de indeling die ervoor in de plaats komt totaal anders is. Maar ik weet dat deze verbouwing een grote vooruitgang is voor de kleuterschool omdat ze nu meer kinderen kunnen ontvangen en ze betere klaslokalen zullen hebben. Wat zullen de kinderen genieten van de nieuwe ruimtes! Het is een zegen om voor arme kinderen wat te mogen doen, het geeft een gevoel van voldoening. Dat is het hart van zendingwerk: een ander beter maken met je werk, zowel op geestelijke vlak als ook op persoonlijke vlak.

Salo heeft een vriendin :)

2008-07-30T23:56:00.000-04:30

Ik kan het nog zelf niet geloven, het is alsof een droom werkelijkheid is geworden. Al jaren vraag ik God om een vriendin en toen ik afgelopen maand 26 jaar werd kwam het gevoel van eenzaamheid dichterbij. Niet zo zeer om het alleen zijn, maar om het alleen blijven in de toekomst, het ouder worden zonder levenspartner. Misschien klinkt 26 jaar niet echt oud voor Nederlandse begrippen maar in de venezolaanse cultuur kijken ze heel raar naar een 26-jarig iemand die nog vrijgezel is. Kreten zoals "Zou Salomon ooit nog eens iemand vinden? We hebben hem nog nooit met een vriendin gezien. Wat zielig voor hem, waarschijnlijk blijft hij vrijgezel" - heb ik vaak gehoord sinds vorig jaar. Ik trok mij er niet zo veel van aan maar het heeft me wel aan het denken en bidden gezet.

Vorig jaar ontmoette ik een geweldige meid die vaak meedeed met de jeugdactiviteiten van onze kerk. Ze was zo knap dat ik meteen verliefd raakte, ook al liet ik totaal geen gevoelens merken. Het was voor beide een soort van liefde op het eerste gezicht. Zonder het van elkaar te weten begonnen we voor elkaar te bidden en te vasten, maar we gingen heel normaal met elkaar om, waardoor we beide geen idee hadden dat we verliefd waren op elkaar. We hebben elkaar wel goed leren kennen d.m.v. het teamwerk en alle activiteiten van de jeugd maar we gingen heel professioneel met elkaar om. Drie weken geleden tijdens een celgroep die ik moest leiden gaf de Heer ons een bevestiging over onze gevoelens voor elkaar en na afloop hebben een heel lang gesprek gehad die uitliep op een verkering! Ja, Salo heeft een vriendin! Ze heet Lilibeth, een 22-jarig meisje van de jeugdgroep hier in Venezuela die sinds een paar maanden de leiding heeft over Sport & Spel binnen de jeugd. Ze heeft donkere huid, lichtbruine ogen en een hart van goud. Ze werkt als lerares op een kleuterschool (op de Amerikaanse school) en studeert Personeelszaken aan de universiteit.

Zelf moet ik er nog wel aan wennen om bij iemand te horen en samen dingen ondernemen. Ik ben nog nooit zo gelukkig geweest in de liefde en hoop dat dit lang zal mogen duren. Wow, Salo heeft een vriendin, ik kan het zelf nog niet geloven! hahaha

Groetjes,
Salo

Ontvangst container met evangelisatielektuur

2008-07-16T18:59:00.006-04:30

Dinsdag 8 juli is eindelijk de langverwachte container met evangelisatielektuur gearriveerd uit Ierland. We hadden nog maar enkele dozen in het magazijn en stonden al een paar maanden te wachten op deze container om de mensen in het binnenland te kunnen voorzien van lektuur. Dit keer mochten we een 20' (ca. 6 meter lange) container ontvangen van onze partnerorganisatie Revival Movement Association en die bevatte meer dan 1.300 dozen van ca. 23 kilo. We zijn om 6 uur 's ochtens vertrokken naar het magazijn van Visión Latina waar de vrachtwagen al stond te wachten, en konden met 7 man beginnen met uitladen. Benjamin Gerritsen, Douglas en Ik hebben ook meegeholpen met uitladen. Rond 11:00 kwamen er nog 9 personen van een Christelijk centrum voor ex-drugsverslaafde bij om ons te helpen met uitladen.

Die mannen hebben in God een tweede kans gevonden hun leven te verbeteren en van de drugs af te komen, en helpen ons altijd mee om de containers uit te laden. Wat was dat werk zwaar zeg! Ik voelde mijn spieren de volgende dag zeker wel, ik wist niet eens dat ik zoveel spieren had :)
We waren om 12:00 klaar met het uitladen van de container en het magazijn was weer eens aardig vol...voor hoelang weten we niet ;) Het lektuur wordt uit onze handen genomen als warme broodjes. En dat is een geweldig teken! Het is een zegen om weer Christelijke lektuur te ontvangen waardoor wij verder kunnen werken om het Woord van God te verkondigen! Er is zoveel navraag naar lektuur dat we nu al de volgende bestelling gaan plaatsen bij de drukkerij.

Dit keer hadden we een paar nieuwe boekjes ontvangen voor kinderevangelisatie waar we de laatste tijd veel mee bezig zijn. Het zijn gekleurde boekjes met eenvoudige verhaaltjes over de Bijbel. Ik kan de kinderen al zien glimlachen als ze de boekjes in ontvangst nemen!
Bidt a.u.b. mee dat al het materiaal wat we hebben ontvangen tot zegen mag zijn voor velen en dat velen ook God daardoor zullen leren kennen. Alvast bedankt!
Ex-drugsverslaafden met Douglas en mij op de Foto

Nachtbidstond en daarna naar het strand!

2008-07-07T11:42:00.010-04:30

Nachtbidstond

Op vrijdag 27 juni hebben we een nachtbidstond voor jongeren gehad. De bidstond vond van 22:00 uur tot 5:30 plaats en we hebben een heel programma georganiseerd daarvoor. Elk uur hadden we iets anders, zingen, bijbelstudie, gebed, spelletjes, pauzes en dramastukjes. We hebben ook nieuwe talenten binnen de groep ontdekt. Er waren 2 jongens die hun debuut maakten als gastsprekers (zie foto rechts, één van de jongens) en die waren geweldig goed! Misschien was ik te moe om de verbeterpunten op te merken maar hoe dan ook, ze hebben mijn aandacht erbij gehouden en de inhoud was heel goed. Het is goed om te zien hoe de jongeren hun talenten ontwikkelen. Beiden jongens krijgen theologische begeleiding van iemand uit het team en dat blijkt goed te gaan! Dit is maar het begin van een nieuwe generatie predikanten en jongeren die het Woord van God verkondigen!

Om 5:30 's ochtends waren we nog super actief om verder te gaan maar we hadden voor de volgende dag 28 juni een uitje naar het strand georganiseerd. We hebben een grote bus gehuurd en zijn met 24 man naar het strand gegaan. We zijn om 6.30 vertrokken en zijn rond 16:30 thuis gekomen. Natuurlijk waren we allemaal uitgeput maar toch hebben we van een heerlijke zonnige dag genoten. We hebben spelletjes gedaan, elkaar in het water gegooid, een wandeling gemaakt en lekker gerelaxed, dat hoord er ook bij. Het is mooi om als Christen lekker te kunnen chillen en genieten van het leven. We zijn geschapen om van Gods schepping te genieten en te samenleven in liefde en gemeenschap met onze naasten.

Mijn verjaardag - 17 juni !

2008-06-25T01:35:00.005-04:30

Er is er een jarig, hoera!

Afgelopen 17 juni ben ik 26 jaar geworden. Het was één van de mooiste verjaardagen van mijn leven. Ik werd gewekt door mijn zus Swanny en mijn nichtje Sarita met een "er is er een jarig hoera" in het Spaans en ik kreeg wat lekkernijen om de dag "zoet" te beginnen. Toen ik op mijn mobiel keek zag ik dat ik 10 nieuwe smsjes ontvangen had en 2 gemiste oproepen voor mijn verjaardag. Binnen een half uur kreeg ik nog eens 10 smsjes en binnen een uur heb ik 5 telefoontjes gekregen. Gedurende de dag kreeg ik meer dan 60 smsjes en meer dan 50 berichtjes binnen via Facebook van vrienden over de hele wereld, en ook een aantal per email. Wow, dat vond ik echt bemoedigend! Ik had nog nooit zoveel felicitaties ontvangen! Tussen de middag was ik uitgenodigd om bij een vriend van de jeugd te eten. Ik wist niet dat ze dat expres hadden gedaan zodat de rest het ABA team mijn verjaardagscadeau kon kopen en mijn bezig konden houden. Ze hadden een surprise party voor mij georganiseerd!

Ik moest rond 18:00 uur met de aanbiddingsgroep van de kerk oefenen. Toen ik bezig was zag ik een aantal jongeren heen en weer lopen in en rondom de kerk (ik woon 2 verdiepingen boven de kerk). Ik had een vermoede dat het om mijn verjaardag ging. Ik wou zelf al iets organiseren maar ik mocht niet van de jeugd, ze zeiden dat ze zelf iets zouden doen. Rond half acht waren we klaar met oefenen en toen werd ik verzocht mijn eigen verjaardagstaart op te halen bij de bakker, samen met een jongen van de jeugd. Ik vond dat vreemd want hier doet een jarige normaal gesproken niet. Nadat we de taart hadden opgehaald zei hij dat we even bij hem thuis moesten langs gaan om de taart aan zijn moeder te laten zien (tijd winnen natuurlijk), en toen we daar aankwamen zei die jongen "oh Salomon, je zus belde net dat je ouders uit Nederland gebeld hebben voor je verjaardag, dus je moet onmiddellijk naar je huis gaan, ik zal wel meelopen". Dat kon helemaal niet omdat ik mijn ouders al gesproken had en het rond die tijd in Venezuela al bijna 3uur 's ochtends in Nederland was. Maar ik ging gewoon mee.

Toen ik mijn huis binnenliep waren alle lichten uit en er scheen een video beamer tegen de muur met een filmpje...ik zag een foto van mezelf! Het was een filmpje - fotorapportage over mijn leven en het afgelopen jaar in Venezuela, gevolgt door bemoedigende woorden van het ABA-team (mijn jeugd werkgroep). Aan het eind zag ik ook verschillende leden van het team in beeld om persoonlijk iets te zeggen voor de camera. Dat was ZO ontroerend, ik kreeg tranen in mijn ogen. Ik was helemaal sprakeloos. Toen het filmpje afgelopen was gingen alle lichten aan en verscheen het hele ABA-team verkleed met hoedjes en gekke brillen (zie foto) om samen een verjaardagliedje te zingen. Het was een geweldig moment! Er waren zoveel mensen aanwezig en de stemming was geweldig!

Toen ze klaar waren met zingen moest ik een speech houden, met tranen in mijn ogen. Ik was echt geraakt door alles wat ze in het filmpje hebben gezegd en vertoont. Het was zo legitiem, zo eerlijk, zo vol liefde, ik wou dat het nooit voorbij zou gaan. Ik heb ze bedankt voor alles wat ze voor mij gedaan hebben en gezegd dat ik het team als familie beschouw. Toen ik klaar was met mijn speech gingen ze één voor één een korte speech houden om te zeggen hoeveel ze mij waardeerden en wat ik in hun leven heb betekent sinds ik in Venezuela ben aangekomen vorig jaar. Sommige zeiden dat ze ongelovig waren en ze door mij de Heer hebben leren kennen, anderen waren van God afgedwaald en voelden dat ik ze geholpen heb om weer voor God te leven, anderen heb ik gestimuleerd om verantwoordelijkheid aan te nemen, en zo had een ieder zijn verhaal met mij. Ik was echt verbaast om te horen dat ik bij voorbeeld voor één van de jongeren uit Peru (vluchteling in Venezuela) het beste was dat hem in 4 jaar was overkomen. Ik voelde echt dat God dat moment gebruikt heeft om mij te laten zien dat ik goed bezig ben geweest het afgelopen jaar. In de "zending" of als full-time vrijwilliger zijn vaak de resultaten van je werk niet meetbaar omdat je voornamelijk met mensen bezig bent. Je kan het misschien merken aan veranderde levens (vooral bij extreemgevallen van drugs, alcohol etc) maar die veranderingen nemen vaak tijd en veel energie (coaching etc). Als je geen directe resultaten ziet dan kan het soms frustrerend zijn en dan komen de vragen: ben ik wel goed bezig? is dit echt de plek waar ik zijn moet? wat doe ik hier? Maar God zal ervoor zorgen dat je bevestiging krijgt van hetgeen waar je mee bezig bent. Het was alsof God tegen mij zei, d.m.v. de jeugd, "Salomon, je bent op de plek waar ik je wil hebben op dit moment. Je hebt het tot nu toe goed gedaan, ga zo door". Ik zal altijd terugkijken op dit moment in mijn leven!

Maar dat is nog niet alles....de jeugd had namelijk nóg een verrassing voor mij. Ze vroegen wat ik voor mijn verjaardag wou hebben of nodig had en toen zei ik 2 dingen, een nieuwe mobiele telefoon (om de dinosaurus Samsung telefoon die ik had te vervangen) en een horloge. Ik kon mijn ogen niet geloven toen ik mijn cadeau opende, na een zoektocht die ze gepland hadden om het cadeau te vinden. Het was een nieuwe mobiele telefoon! Ik had bepaalde functies nodig voor de telefoon: massale smsjes versturen om contact te houden met de hele jeugdgroep, mogelijkheid om telefoon via de computer te beheren (voor contacten, agenda, etc) en die functies zitten er allemaal op. Ook zit er muziekfunctie bij (handig als muziekleider), een camera (had die andere niet) en nog veel meer toeters en bellen. Het is een geweldig gereedschap om het jeugdwerk beter te kunnen verrichten. Ik kan nu zelfs de Bijbel lezen op mijn mobiel! Toen ik dat cadeau had uitgepakt en bijna achterover viel, kwam een oude klasgenote langs om een cadeau te brengen en mij te feliciteren. Het cadeau was een nieuw horloge! Ik kon mijn ogen niet geloven, ik kreeg beide verlangens van mijn hart, een mobiel en een horloge! God is zo goed!
We hebben gezellig feest mogen vieren met elkaar en ik heb al die momenten in mijn hart geprint omdat het één van de beste verjaardagen van mijn leven was. Ik zal die momenten nooit vergeten! Dank u wel God, U bent geweldig!

Een Jeugduitje naar het park

2008-06-12T14:36:00.007-04:30

De jeugd in Parque del Este

Afgelopen zaterdag 7 Juni zijn we als jongerengroep Juventud ABA naar een park geweest om samen over het onderwerp "eenheid" te leren. Alle activiteiten werden gericht op eenheid: de spelletjes, liedjes die we zongen en de korte meditatie. Er waren circa 20 jongeren aanwezig om samen over eenheid te leren. Het was bovendien ook een heerlijke zonnige dag!

We hebben verschillende team-opbouwende spelletjes gedaan, o.a. 1) een touw tussen twee bomen hangen en het team de taak geven om alle deelnemers aan de andere kant van het touw te dragen. Het was best een uitdaging omdat er ook zware mensen bij waren die door kleine en dunne mensen over het touw gedragen moesten worden. Maar het is gelukt!

2) Een cirkel maken met alle deelnemers die een touw met beide handen vastpakten. Het touw was ook aan de uiteindes vastgenoopt. De deelnemers moesten zo ver uit elkaar staan totdat het touw strak gespannen was, ter hoogte van de heupen. En daar moest de grootste en zwaarste deelnemer op lopen en de hele cirkel bij langs lopen. Als iemand niet genoeg kracht had om die persoon te houden moesten de andere deelnemers extra kracht uitoefenen. Het was echt teamwerk! Ik vind het moeilijk om spelletjes uit te leggen dus kijk maar naar de plaatjes :)

We hebben ook een geweldige tijd gehad voor zang en muziek. We hebben een akoestische gitaar meegenomen en een trommel waar we flink lawaai mee hebben gemaakt. Ik heb ook een meditatie kunnen geven over eenheid. Beter is twee dan één. Als er één van de twee zwak wordt, dan kan de andere een deel van het gewicht dragen en dan toch samen verder gaan. Samen staan we sterk! Als Christenen zijn we deel van hetzelfde lichaam in Jezus en moeten dus conflicten vermeiden. We moeten eenheid zoeken, ook als is iemand misschien de dikke teen (en misschien stikt ie ook nog, haha) en de andere een knie, we hebben elkaar nodig om verder te gaan.

We zijn rond 4 uur 's middags naar huis gegaan en hadden die avond een geweldige jongerenavond. Het jeugdwerk groeit en groeit gezond!

Ik tijdens de meditatie over "Eenheid"

Opname van videoclip bij mij in het dorp

2008-06-12T14:10:00.009-04:30

Salomon op de videoclip "En Paz" van Daniel Calveti.

Afgelopen maand heb ik meegeholpen met de opname van een videoclip van een bekende Christelijke artiest genaam Daniel Calveti (een artiest van Marcos Witt's record label CanZion). De regisseurs uit Amerika belden me op toen ze in Venezuela aankwamen en vroegen of ik een lokatie wist waar arme mensen woonden want ze wouden daar een videoclip opnemen. Ik zei meteen: "natuurlijk wel, ik woon in een arme wijk van Caracas!" Dus de volgende dag ontving ik een camaraploeg uit Rusland (ik kende ze al van een reis naar St. Petersburg in 2002 ), de zanger uit Puerto Rico en de regisseurs uit Amerika en Rusland. We zijn vanaf half negen 's ochtens bezig geweest tot een uur of 3 's middags. Omdat het een bekende artiest is, heb ik meteen de jongeren van Juventud ABA ingelicht dat we aan het opnemen waren en die kwamen meteen kijken. We mochten zelfs nog op de videoclip als acteurs! Dus als je de onderstaande video bekijkt zul je een paar bekende gezichten tegenkomen (nou ja, bekend van andere foto's die ik hier heb gepubliceerd). Bovendien kan je op de videoclip zien waar ik woon: Las Minas de Baruta, Caracas, Venezuela.

De videoclip is op youtube te zien: http://youtube.com/watch?v=zo6ppf0t7ek

Net aan de dood ontsnapt....op ziekenbezoek

2008-06-10T18:20:00.001-04:30

Zondagmiddag ben ik samen met een paar vrienden naar een ziekenhuis in de binnenstad van Caracas geweest. Daar lag de vriend van een vriendin van ons die afgelopen week werd bekogeld door een misdadigers bende in het dorp waar ik woon. Ondanks de 3 schoten in zijn lichaam (waarvan 2 in zijn gezicht) is hij niet overleden. Hij kreeg een kogel net boven zijn neus die naar zijn wang zakte, een kogel in zijn wang die bij zijn kaak terecht kwam en een kogel dwars door zijn arm. Zijn linker oog was helemaal opgezet en bloedde, waardoor hij niks kon zien. De dokters zeiden dat hij waarschijnlijk nooit meer zal zien door dat oog. Na een week in het ziekenhuis te hebben gelegen waren de kogels nog steeds in zijn lichaam omdat zijn gezicht nog steeds opgezwollen was. Wat een trieste gebeurtenis. Ik heb zelfs de kogel in zijn wang kunnen voelen (op het verzoek van de jongen).

Omdat het bezoekuur om was mochten we niet allemaal naar binnen, alleen ik mocht naar binnen met de vriendin van de jongen omdat ik de jeugdleider van Juventud ABA ben en de jongen met mij wou praten. Toen ik de ziekenhuis binnenkwam was alles vies en slecht onderhouden. Het stonk naar dood. De hele gang lag vol patiënten, er was politie overal (omdat de criminelen vaak als ze iemand neerschieten en nog leeft, naar het ziekenhuis gaan om hem af te maken). Er waren een paar gewonde gevangenen die door iemand van justitie veroordeelt werden tot een zwaardere straf (gewoon op de gang!) en er waren mensen die huilden.

Ik ben iets langer dan een uur bij de jongen geweest. Zijn moeder was erbij, en er lag nog een jongen naast hem, die blijkbaar in elkaar was geslagen door een andere bende. Ik heb de spulletjes overhandigd die we voor hem hadden gekocht (appels, peer, drinken, etc) en toen heb ik een ernstig gesprek met hem gehad. Hij zat diep in de problemen, door wapenhandel etc (ik mag geen verdere details geven...) en vluchtte voor zijn leven. Ik heb hem verteld dat God hem een tweede kans had gegeven om te leven en dat het tijd was om na te denken over zijn toekomst. Wil je zo verder leven? Denk je echt dat jouw vriendenkring opbouwend is? Wil je geen betere toekomst voor jou en je vriendin? Alle beslissingen hebben gevolgen, zij het goede of slechte gevolgen. Als je vandaag goede beslissingen neemt zul je later een goed uitkomst krijgen. Kies je ervoor om zo te blijven leven dan weet ik niet hoevel kansen je nog krijgt en dan weet ik zeker dat het slecht met je afloopt. Hij bleef een tijd stil terwijl ik wat dingen uitlegde over goede en slechte beslissingen maken, over het Bijbelvers 1 Cor. 10: 23 "Alles mag, maar niet alles is zinvol. Alles mag, maar niet alles is opbouwend." en toen bekende hij dat hij fout bezig was en een verlangen had om te veranderen. Hij zei dat hij een nieuw persoon was geworden toen hij Jezus had aangenomen als Heiland en Verlosser, een paar dagen voordat we op bezoek kwamen. Ik hoop dat hij ook op het goede pad zal blijven, ook al weet ik dat hij het niet makkelijk zal krijgen met een bende achter zijn broek.

Ik heb behoorlijk veel indrukken kunnen krijgen van hoe slecht het ziekenhuissysteem in Venezuela is. Ik voelde me misselijk toen ik naar huis reed, niet alleen door de lucht binnen het ziekenhuis maar door alle sombere indrukken. Het is geen leuke manier om een zondagmiddag door te brengen maar ik vond het bezoek nodig om de jongen te bemoedigen het goede pad te volgen, voordat het slechte pad zijn leven neemt.

Computerles voor het ABA-team

2008-06-04T08:09:00.005-04:30

Het team tijdens de computertraining bij mij thuis.

Afgelopen maandag, zoals gewoonlijk om maandavond, hadden we een ABA-team bijeenkomst. Voor de nieuwe lezers: ABA is de naam van de jongerengroep die we in Februari van start zijn gegaan binnen de Rehobot gemeente, waar ik de eindverantwoording van heb. Het "werk team" bestaat uit 13 jongeren die elk een taak uitvoert om samen goed te functioneren en om aan de groei van de ABA groep te werken. Begin het jaar hadden we maar 20 jongeren tijdens de jongerenavonden die elke 2 weken plaatvinden. In April hadden we bijna 60, en nu zijn we een beetje teruggevallen naar +/- 30, omdat het door de vakanties en kampen tussendoor niet duidelijk was voor de jongeren wanneer de jongerenavonden plaatvonden. Ons doel is om eind dit jaar 100 jongeren in de groep te krijgen, of ten minste het team zo te trainen dat ze 100 jongeren aankunnen. Dat is dus best een uitdaging voor de leiding.

Om als groep beter te kunnen functioneren heb ik het team sinds Maart in werkgroepen gesplitst, zodat we doelgerichter aan dingen kunnen werken. We hebben 3 werkgroepen: Geestelijke zorg, Sociale zorg en Media. Onder de geestelijke zorg valt: Bijbelstudies, bidden & vasten, evangelisatie, bezoek aan jongeren, workshops en training. Onder sociale zorg: Jongerenavonden, kampen, sociale uitjes, sport & recreatie, PR en fondswerving. Onder Geluid en Media: Audio & Video, het muziekteam van ABA en website van Juventud ABA. Ik heb voor elke afdeling een coördinator aangesteld die het werk binnen zijn afdeling moet laten groeien en die verantwoording moet afleggen aan de leiding. Het is best een uitdaging omdat de helft van het team tussen 12 en 17 jaar oud is en die zijn niet altijd even makkelijk om mee te werken. Ik probeer ze vanaf jong al met verantwoording uit te dagen en ze waarden te leren die ze in hun dagelijks leven toe kunnen passen. Tot op heden doen de verschillende afdelingen het aardig goed maar we hebben het beoogd niveau nog niet bereikt. We zitten nog in de leerfase en het "wenningsproces" om als team te functioneren.

Om efficiënt te kunnen werken als team hebben we het GMAIL platform aangenomen als systeem omdat het veel mogelijkheden biedt. GMAIL is bekend als emailprovider, maar heeft ook veel andere functies, bijvoorbeeld: het delen van kalenders (en ook synchroniseren met andere kalenders), documenten, foto's, chat, sms herinneringen, etc. Daarom heb ik het hele team "overtuigd" (nou ja, verplicht dan, haha) om een gmail account te openen, en dat is me ook aardig gelukt. Mijn doel was om de gedeelde kalenders (agenda's) te gebruiken om maandelijkse en kwartaalplanningen te maken van de ABA activiteiten.

Google (Gmail) kalender - ABA activiteiten voor de maand Juni

Ik wou dan één kalender hebben voor de ABA jongeren waar alle activiteiten op staan, en dan dat elke afdeling zijn planning maakt en alle activiteiten op elkaar afstemmen. We groeien steeds meer als jeugdgroep en ik wil voorkomen dat we dubbele planningen maken. Bij voorbeeld, het evangelisatieteam wil op een zaterdag overdag een actie houden terwijl het sportteam een toernooi wil houden, en de kerk een cursus wil geven voor jongeren op dezelfde dag. Dat gaat niet... of wel maar dan splits je de groep in 3. Als we goed werken aan de planning van de verschillende activiteiten kunnen we ook beter samenwerken. Ik heb ooit eens geleerd dat 1 minuut planning soms 10 minuten aan uitvoering kan besparen, en dat heb ik ook ervaren in de planning van mijn activiteiten.

Toen het hele team een Gmail account had geopend, heb ik een introductiecursus gegeven over Gmail en de verschillende functies (incl. kalender). Dat vond maandag 2 weken geleden plaats en ging aardig goed (ook al hebben we er 3 uur over gedaan, en dat is best lang voor nieuwe leerstof - ik was zelf ook uitgeput). Ze kregen de opdracht om door de week zelf met de verschillende functies te spelen en zouden elkaar de maandag daarop weer ontmoeten voor het tweede deel. Ik heb die week tijd genomen om met verschillende jongeren alle functies door te nemen, en afgelopen maandag hadden we weer computerles bij mij thuis (zie foto's). Dit keer vroeg ik of iedereen een laptop mee kon nemen om ze aan een netwerk te verbinden om "live" de agenda's in te kunnen vullen. Dat lukte aardig, met o.a. geleende laptops, die van de kerk, die van Benjamin Gerritsen en die van mij konden we online elkaar toevoegen aan de contacten van Gmail, de chat, de verschillende agenda's aanmaken en delen. We hebben gelijk de planning gemaakt voor de komende maanden en verschillende projecten besproken (kinderkamp in Augustus, kamp voor de oudere vrouwen, jeugdkamp etc die we gaan organiseren). Het was een geweldige avond! We hebben veel geleerd en ik kreeg ook de indruk dat iedereen ongeveer op hetzelfde kennisniveau is. Vanaf deze week gebruiken we heel actief onze agenda's om de verschillende activiteiten te plannen. Tot nu toe gaat het geweldig!

Bezoek uit Nederland!

2008-05-27T12:40:00.002-04:30

Zondag ochtend om 6.19 is een Nederlandse vriend van ons aangekomen uit Chile, waar hij een cursus Spaans volgde. Zijn naam is Benjamin Gerritsen, bekend van de Kaleb kampen in Nederland. Zijn doel is om als vrijwilliger mee te helpen met de activiteiten van de jeugd, maar vooral om het kinderwerk te steunen. Zijn visie is om langere tijd bij ons te blijven. Het is een zegen om hem hier bij ons te hebben. Zou u ook voor hem kunnen bidden, dat God hem zal mogen gebruiken tot zegen van het zendingswerk. Welkom Benjamin!

Een nieuw matras voor een arme vrouw

2008-05-27T11:57:00.003-04:30

Tijdens mijn reis in Colombia mocht ik bij iemand thuis logeren, een hele gastvrije maar arme vrouw die het een eer vond om een buitenlander te ontvangen. Omdat ik de visite was, mocht ik op haar bed te slapen terwijl zij ergens anders ging slapen. Haar bed was een houten plank met een dunne campingmatrasje erbovenop (1cm dik) omdat ze geen geld had om een echte matras te kopen. Dat was zo hard als een steen en sliep echt niet gemakkelijk. Ik vond het vreselijk dat die vrouw daar altijd op moest slapen omdat je geen goede nachtrust kunt krijgen op dat ding (ik spreek uit ervaring, heb er 4 nachten op geslapen...)

Ik voelde op mijn hart een nieuwe matras voor haar te kopen en God heeft het zo geleid dat een taxichauffeur met een busje kostenloos mee wou om het matras op te halen bij de winkel, omdat hij het een goed doel vond. We hebben samen een goed matras uitgezocht en bij haar huis bezorgt. Ze kon haar ogen niet geloven toen we aankwamen! Ze begon spontaan te huilen omdat niemand haar ooit zo'n cadeau had gegeven. Ik zei dat het een glimlach van God was, niet van mij. Als we toch één derde van ons leven slapen (8 uur per dag) dan zou een matras rust moeten bieden toch? En dat biedt een houten plank niet. Ik deel deze gebeurtenis niet om mezelf eer te geven maar om te delen wat God door ons heen kan doen. Zoals er in Jakobus 4:17 staat "Als u weet dat u iets moet doen maar het nalaat, zondigt u." Laat ons altijd het goede doen, mensen zegenen met wat we zijn, wat we doen en wat we voor hun kunnen betekenen. Dat zou Jezus ook hebben gedaan...toch?

Ik had geen fototoestel bij me om de gebeurtenis te documenteren, maar zo zag het matras er ongeveer uit.

Rapport van de Colombia reis

2008-05-19T15:28:00.001-04:30

Bogotá, Colombia

Beste vrienden, op dit moment schrijf ik vanuit Bogotá, Colombia, waar ik meehelp met de live opname van de nieuwe CD SOBRENATURAL van mijn vriend Marcos Witt. Marcos Witt is zoon van zendelingen (net als ik dus) en werkt als zanger en predikant, is eigenaar van een Christelijke platenmaatschappij (de grootste in Zuid Amerika) een heeft 54 aanbiddingscholen over de hele wereld. Hij werkt samen met John Maxwell om leiderschapstrainingen te geven in heel Zuid Amerika en heeft in zijn carrière al 4 Grammy's gewonnen. Marcos is in Nederland bekend door zijn boek EEN HART VAN AANBIDDING en door zijn conferenties (hij was op Opwekking in 2001). Hij is nu bezig om een aanbiddingsschool te starten in Nederland. Meer info www.canzion.nl

Met Marcos Tijdens het concert In de productieruimte

De opname van de CD vond afgelopen zaterdag 17 mei plaats in het stadium Simon Bolivar in Bogotá, met circa 40.000 mensen aanwezig. Het was o.a. een massale* evangelisatieactie omdat alle TV zenders aanwezig waren, en Marcos de kans had om de weken voor de opname op verschillende televisieprogramma's het Woord van God te delen. Ik heb vrijwillig meegeholpen met de verkoop van de kaartjes en hielp met alles was ik kon, om te leren van de logistiek van een concert. Misschien vraagt u zich af wat dit met zending te doen heeft, maar het is een manier om het Woord van God te verkondigen d.m.v. muziek. Door dit concert hebben miljoenen mensen in Colombia over Jezus gehoord en als de CD uitkomt zullen er miljoenen bijkomen. Ik voel me echt gezegend door deze reis, God heeft alles geleid. Mijn vliegticket kreeg ik cadeau van de luchtvaartmaatschappij omdat ze een vlucht geannuleerd hebben vorig jaar toen ik naar Argentienie vloog. Ik mocht bij vrienden logeren en heb nieuwe vrienden gemaakt. God is goed!

Colombia, prachtig land!

Op een persoonlijke vlak heb ik een roeping van God om in de toekomst muziek op te nemen, te zingen en te preken, dus zie ik dit als voorbereiding op de uitvoering van mijn roeping. Mijn visie is om volgend jaar mijn eerste CD op te nemen met Praise & Worship muziek. Ik heb veel contacten kunnen maken in de Christelijke muziekwereld. Ik heb bijvoorbeeld kunnen lunchen met de zanger Alex Campos (zeer bekende Christelijke zanger) en met andere zangers en producers die interesse hadden om me te steunen met de visie om een CD op te nemen. Het was een geweldig concert en een geweldige ervaring! De CD komt over een paar maanden uit.

Ik schrijf dit vanuit de kantoren van CanZion in Bogota en moet over 10 minuten naar een andere Stad van Colombia reizen, voordat ik naar Venezuela terugkeer.

Hier een paar videos van het concert:

Tot de volgende!

Salomon
* thanks Martin voor de verbetering ;)

In Bogotá, Colombia. Opname van live CD Marcos Witt!

2008-05-15T10:13:00.003-04:30

Hallo bloglezers!

Ik bevind me momenteel in Bogotá, Colombia om de live opname van Marcos Witt´s nieuwe CD en DVD ¨Sobrenatural¨ bij te wonen. Deze keer werk ik niet als assistent van Marcos maar help ik wel mee met de logistiek van de verkoop van concertkaarten en informatie per telefoon (terwijl ik dit schrijf heb ik al 40 telefoontjes...oh nee wacht 42, 48..., beantwoord in 1 uur). De opname is o.a. bedoeld als evangelisatiemiddel om niet Christenen te bereiken via de TV zenders en media die betrokken zijn bij dit geheel. Gisteren was er een persconferentie met 45 verschillende mediavertegewoordigers (alle Colombiaanse TV zenders waren er) en vanochtend was Marcos van 5 tot 7 op een TV programma die over heel Colombia verschijnt.

Gisteren ben ik met Marcos naar een megakerk geweest (leek net Hillsong Australie) waar hij gepreekt heeft. Vandaag en morgen is de agenda ook vol met activiteiten en de concert opname is a.s. zaterdag, er worden meer dan 40duizend menzen verwacht. Het is echt geweldig om hier te zijn en mee te helpen met dit evenement dat een zegen wordt voor het Colombiaans volk. Het woord van God wordt verspreid en dat is het belangrijkste! Ik vlieg volgende week terug naar Venezuela en dan zal ik een repportage geven over deze trip.

Saludos (groeten)

Salomon

Welkom op mijn blog!

2008-05-12T23:45:00.004-04:30

Welkom op mijn blog!

Op Curacao in 2007

Bedankt voor je bezoek! Op mijn blog kan je de perikelen van mijn tijd hier in Venezuela lezen, wat ik dagelijks, of wekelijks doe, de projecten waar ik mee bezig ben, mijn reizen & gedachtes en wat mij bezig houdt als vrijwilliger in de non-profit sector. Je kunt ook foto's zien, muziek luisteren (ja, heb een paar leuke liedjes uitgekozen als achtergrondmuziek) en natuurlijk ook reacties achterlaten onder elke publicatie.

Op página 2 kan je een stukje lezen over de Stichting Visión Latina waar ik momenteel als vrijwilliger werk, en wat ik hier precies doe. Mocht je me financieel willen sponsoren kan dat via paypal of overschrijving (zie instructies aan de rechter kant onderaan). Alvast bedankt voor je tijd en aandacht!

Veel leesplezier!
Salomon

Jongerenkamp 18-35 jaar

2008-05-07T22:55:00.002-04:30

Vorige week ben ik samen met 8 jongeren uit mijn gemeente naar een jongerenkamp geweest in de stad Apure, vlakbij de grens van Colombia, helemaal afgelegen van de bewoonde wereld. Alles wat je daar ziet zijn koeien (nou ja, Venezolaanse dan), weilanden, zand, zon. rivieren en wilde dieren. We zijn een paar maanden geleden ook naar dit kamp geweest maar dan met meer dan 600 man, nu waren we in totaal maar 50 omdat het een andere doelgroep was. Het was voornamelijk bedoeld voor vrijgezelle jongeren van 18-35 jaar om workshops te hebben over relaties, huwelijk, wat je moet doen vóórdat je een relatie aangaat, dingen die je moet voorkomen etc, dit alles met Bijbelse onderbouwing. Het was een zeer leerzame kamp, vooral omdat we vaak als jongeren fouten maken bij het uitzoeken van onze levenspartner. Ook al ben ik niet echt bezig met het zoeken van een vriendin, kan ik die workshops gebruiken ter voorbereiden van mijn toekomstige relatie.

Ook al was het kamp door een lokale gemeente van 3.000 leden georganiseerd, mocht ik buitenstaander 2 keer de samenkomsten leiden met muziek en gezang. We hebben een mooie tijd van worship gehad, ik heb er van genoten.

Iets wat ik niet zo leuk vond is dat ik tijdens een voetbalwedstrijd mijn grote teen kneusde. Gisteren heb ik een röntgenfoto van mijn voet laten maken en volgens de arts zit er een kleine scheur in mijn bot. Ik heb vreselijk veel pijn gehad aan mijn dikke teen, nu valt het wel mee, ik voel alleen pijn als ik loop. Het enige wat ik daaraan kan doen is pillen slikken tegen de zwelling en pijn, mijn teen met iet wikkelen en rustig aandoen. Het groeit vanzelf weer aan elkaar.

De reis was super lang, we hebben er 11 uur over gedaan om van Caracas naar het kamp te komen en andersom. Het was in ieder geval de moeite wel waard :)

Autopech....ik zit al weken zonder auto

2008-05-06T13:03:00.001-04:30

De auto van mijn vader op de takelwagen

De afgelopen weken heb ik zonder auto gezeten omdat de auto van mijn vader pech kreeg onderweg. Mijn vader heeft een personenwagen Toyota Corolla bouwjaar 1996 en ondanks de grote reparaties de afgelopen 6 maanden is het zeker een zegen geweest de afgelopen 3 jaar sinds de aankoop. Nu mijn ouders in Nederland zijn mogen Swanny en ik de auto gebruiken, nou ja, als die het doet haha.

Eind April reed ik op de snelweg tussen Guatire (1,5 uur bij Caracas vandaan) en Caracas en toen voelde ik plotseling dat de auto zichzelf afremde, alsof de versnellingsbak vast liep. Ik ging gelijk langs de weg staan, en dat was de laatste keer dat de auto het deed. Een takelwagen heeft de auto naar de dichtsbijzijnde stad gebracht (Guarenas) waar de auto de nacht heeft doorgebracht. Omdat er geen openbaar vervoer was op dat moment moest ik met een taxi naar Caracas om 3 meiden van de jeugd naar huis te begeleiden en ben de volgende dag weer met de bus naar Guarenas gegaan om de auto met een andere takelwagen naar Caracas te brengen (hier werken ze per zones, dus niet iedereen rijdt naar Caracas).

Tja, daar stonden we dan op de snelweg zonder auto

Toen de monteur de auto nakeek bleek de versnellingsbak inderdaad iets te hebben. Dat vond ik wel raar omdat we in December de motor hebben laten maken (nieuw) en in Februari de versnellingsbak (nieuw), maar het blijkt dat de monteur ons belazerd heeft en zich voor niks verantwoordelijk maakt. Het ergste is dat ik de dag na mijn pech de auto zou verkopen, en geen geld had om de auto te laten maken. Dus die verkoop kon ik wel schudden. Ik wou de auto verkopen omdat mijn vader een grotere auto nodig heeft om meer humanitaire hulpgoederen naar de verschillende steden in Venezuela te brengen. Een auto die in aanmerking komt is de Mitsubishi Spacewagon, 7 zitplaatsen, ruim, hoog en is niet veel duurder dan de toyota corolla.

Nu zijn we een paar weken verder en de auto staat nog in de garage omdat we een beetje krap zitten financieel om de auto te repareren voor de verkoop. Gelukkig hebben we een automonteur in de kerk die bereid is om op krediet de auto de evalueren en eventueel repareren. Hopelijk gaat hij er morgen mee aan de slag. Ik zal wel foto's plaatsen op mijn blog als de auto verkocht is en ik de nieuwe auto voor mijn vader kan kopen. Het is een verassing voor mijn ouders als ze terug komen van hun verlof in Nederland...

Bijbelvers van vandaag

2008-05-04T01:05:00.000-04:30

"Wat u ook doet, doe alle werk met plezier, alsof het voor de Here is en niet voor mensen. U weet immers dat de Here u zal belonen met een deel van de erfenis, want u dient de Christus als Here." Colossenzen 3:23-24

Tijdens mijn stille tijd sprak deze tekst mijn aan omdat we soms vergeten voor wie we leven en voor wie we alle dingen zo goed mogelijk zouden moeten doen. Soms kunnen vrienden, medechristenen of medewerkers ons teleurstellen en verdriet bezorgen door onterechte kritiek te hebben, roddelpraatjes over ons te verspreiden, het nalaten van een verantwoordelijkheid, etc, vooral als je je inzet om het werk zo goed mogelijk te doen en iedereen zo veel mogelijk naar hun zin te maken. Op dat moment, als we mensen "even zat zijn", moeten we nadenken over: voor wie doe ik het? Voor hen of voor God? Voor wie leef ik? Voor wie werk ik? Voor wie zing ik? Voor wie sta ik elke ochtend vroeg op om naar mijn werk te gaan? Voor wie ga ik naar de kerk? Voor wie bereid ik de zondagsschool voor? Laat alles wat we doen zo goed mogelijk zijn omdat we het niet voor mensen doen, we doen het voor God en zullen daarvoor ook beloond worden in de hemel. Ook al word ons werk niet door mensen geprezen of bemerkt, we hebben een grote fan in de Hemel die ons toejuigt om door te gaan met het goede werk.We moeten alles voor de eer een glorie van God doen! "Wat u ook doet, doe alle werk met plezier voor de Heer"!

Leidersweekend een succes!

2008-04-15T18:43:00.009-04:30

Uitzicht vanuit de villa over Caracas.
Caracas ligt in een dal tegen de berg Avila (2.600 meter)
die ons scheidt van de Caribische zee.

Ook al had ik dit berichtje al gemaakt, op de een of andere manier kwam het maar niet online....ff opnieuw proberen dus :)

Het weekend van 4 April zijn we met 17 leiders van onze Gemeente Rehobot naar een Leiderweekend geweest, georganiseerd door mijn zus Swanny die sinds kort benoemd is tot co-pastor van de gemeente. Briggi (die samen met mij de jeugd leidt) en ik zijn ook meegeweest in vertegenwoordiging van de Jeugdgroep ABA. Bijna alle leiders van de verschillende afdelingen waren er. We konden het huis gebruiken van een oude Amerikaanse zendeling vriendin van ons die een villa bezit (werkelijk, een villa van 500.000 $ - nou ja, nu de Euro zo sterkt staat is dat niet zoveel toch? haha). Er waren zoveel slaapkamers dat ik het gevoel had dat we een hotel waren. Het was een zegen om daar te zijn, weg van de barrio waarin we wonen, weg van de "malandros" (gangsters), de kogels die er bijna dagelijks worden geschoten, even ertussenuit, even iet anders. Voor sommige leiders was het de eerste keer in een rijke buurt. Volgens mij waren onze auto's 20 jaar ouder dan de andere auto's in die buurt maar dat maakte niet uit. We hebben een geweldige tijd gehad!

Het doel van dit weekend was om het "teamgeest" van de leiders te bevorderen. Vaak zijn we zo druk bezig met onze eigen taken, dat we niet om ons heen kijken en merken dat we er niet alleen daarvoor staan, dat er naast ons ons een team van mensen werken om de gemeenschappelijke doelen te bereiken. We zijn één lichaam en we moeten op elkaar kunnen steunen, elkaar kunnen vertrouwen, en bovenal elkaar liefhebben.

We hebben spelletjes gedaan (teambuilding- zie bovenstaande foto), samen gegeten, gelachen en samen geleerd van een gastspreker die ons een workshop bracht over leiderschap. Ook Swanny heeft een Bijbelstudie gedeeld met ons.

Een van de laatste groepsactiviteiten dat me aansprak was "het spinnenweb", en dat ging zo: we moesten omstebeurt een klos touw naar elkaar toegooien en bij ontvangst moesten we iets zeggen wat we geleerd hadden gedurende het weekend. Vervolgens moesten we een stukje touw vasthouden en de klos aan iemand anders gooien, zodat die persoon hetzelfde kon doen. Zoals je al merkt leekt het aan het eind van het spelletje op een spinnenweb, we waren allemaal aan elkaar verbonden met het touw. Wat we ervan konden leren was dat we als leiders van de gemeente één team zijn, en zolang we samen als een spinnenweb verbonden zijn kan niks ons scheiden, geen kritiek, geen aanvallen van de duivel, etc want die zullen stuiteren tegen het spinnenweb. Maar als één of meer van ons dat touw loslaat (afhaakt, niet meedoet), dan zijn we kwetsbaar voor de aanvallen en kan het gehele team falen. In andere woorden houdt je touw goed vast!

Het spinnenweb waar niks en niemand tegenop kan!

Zo lief die Sarita! Mijn nichtje...

2008-04-10T03:55:00.004-04:30

Ik wou jullie even voorstellen aan mijn nichtje Sarita, de dochter van mijn zus Swanny en mijn zwager Douglas. Ze is 3 jaar oud en is al zoooo intelligent en ondeugend! Vorige week was ze aan het spelen met kleine plastik poppetjes en toen zei ze spontaan tegen mijn vader: "Opa, dit poppetje in het rood is Sarita en dat poppetje in het blauw met de groene pet is "Tio Salo" (oom Salo). Mijn vader vond het zo lief dat we gelijk op de foto moesten :)

Bezoek Hiske en Bartha Engels naar Nederland

2008-04-08T20:01:00.002-04:30

Op dit moment zitten mijn ouders Hiske en Bartha in het vliegtuig op weg naar Nederland om daar de komende 2 maanden te zijn. Ze gaan bij mijn broer Benjamin in Utrecht logeren en zijn beschikbaar voor spreekbeurten en presentaties over Venezuela en het zendingswerk aan deze kant van de wereld. Mocht u ze persoonlijk willen groeten kunt u ze vanaf morgen op het volgende mobiele nummer bereiken: nul zes-24930900 of per email hengels (@) cantv.net

Voor spreekbeurten kunt u contact opnemen met Dhr. F.D. Pathuis, in Arnhem, tel. nul zes en twintig-3258023 Of per e-mail: F.Pathuis1 (@) kpnplanet.nl Br. Pathuis houdt de agenda van mijn ouders bij.

Ik wens mijn ouders een gezegende tijd in Nederland toe! We zullen ze hier in Venezuela missen! :)

Bijbelvers van vandaag

2008-04-04T13:30:00.000-04:30

"En zie Ik ben met u en Ik zal u behoeden overal waar gij gaat, ...want Ik zal u niet verlaten totdat ik gedaan heb wat Ik u heb toegezegd" (Gen 28:15)

Deze tekst sprak me aan omdat we vaak een roeping krijgen van God om iets te doen maar we geloven niet dat Hij degene is die ons gaat leiden en gaat voorzien in alle dingen. We proberen met onze eigen krachten te werken en we vertrouwen onze eigen wijsheid en onze "doe-het-zelf" mentaliteit totdat we merken dat we niet alleen verder kunnen....onze krachten raken op, we raken de koers kwijt, de problemen lijken groter dan ons geloof, we zien het niet meer zitten.

Dat komt omdat we God's roeping alleen op Zijn manier en in Zijn timing kunnen uitvoeren. We kunnen op onze kop staan om te proberen de klok van God's plan te versnellen (we willen het NU God!) maar we moeten ons uiteindelijk overgeven aan onze Schepper en vertrouwen erop dat alles waar we nu mee bezig zijn een voorbereiding is voor hetgeen wat komt. Hij zal ons nooit verlaten totdat we Zijn taak voor ons leven hebben voltooid. Daarom moeten we ALTIJD van God afhankelijk blijven. Wees gezegend!

Wat doe ik precies? Even Visión Latina voorstellen...

2008-04-04T09:20:00.017-04:30

In het magazijn van Visón Latina

Omdat de meeste lezers van mijn blog niet precies weten wat ik hier in Venezuela doe als vrijwilliger, wil ik dit de komende regels een beetje uitleggen wat mij bezighoudt.

Wat doe ik dagelijks?

Momenteel werk ik als vrijwilliger in de Marketing en PR afdeling van de Stichting Visión Latina waar ik aan de buitenwereld probeer te communiceren wat we als stichting doen, via alle mogelijke wegen. Er wordt best veel gedaan maar er is vaak geen tijd om nieuws of projecten te communiceren, waardoor het niet mogelijk wordt voor andere mensen met gelijke interesse om mee te leven of mee te doen. Ik help ook mee met uitbreidingsprojecten (naar Chili en Argentinië dit jaar – zie “Reizen” in mijn blog), met de administratie en zakelijke dingen en ik reis ook vaak mee om lektuur weg te brengen. Er zijn zoveel projecten gaande, dat ik mijn handen vol heb voorlopig, maar ik doe het met plezier ;-)

Wat is Visión Latina?

Stiching Visión Latina is de zuidamerikaanse filiaal, of de uitvoerende tak van de Nederlandse Stichting Worldwide Outreach, beide opgericht door mijn ouders Hiske en Bartha Engels. Visión Latina heeft dezelfde visie als Worldwide Outreach en dient als een brug tussen het zendingswerk in Zuid Amerika en de Nederlandse supporters. Het is dus hetzelfde werk maar onder twee verschillende namen, Visión Latina en Worldwide Outreach, twee helpende handen voor de nood in de Zuid- en Middenamerikaanse landen.

Wat doet Visión Latina precies?

Visión Latina heeft het hoofdkantoor in Caracas, Venezuela en werkt voornamelijk in Venezuela, Cuba en Colombia (waar we ook een kantoor hebben) maar hebben ook in andere landen mogen werken (Uruguay, Chile en Argentinië). Het werk wordt verdeelt in vier afdelingen:

1- Lektuur:

Uitlading van een container lektuur

Het importeren en gratis verspreiden van Christelijk evangelisatiemateriaal en zelfontworpen Bijbels. Sinds 1999 hebben we meer dan 12 miljoen traktaten en 25.000 Bijbels mogen verspreiden en we voorzien jaarlijks ongeveer 900 kerken en 700 evangelisten van Christelijk materiaal. Circa 100.000 Bijbels zijn in de bestelling voor eind dit jaar en nog eens 100.000 voor 2009. Het verspreiden van lektuur en Bijbels geschied vooral in Venezuela en Colombia.

Onze drie Bijbelsoorten

2- Kinderopvang en Kleuterschool: We hebben de “Rehobot School” voor arme kinderen van de barrio. In totaal zijn er 120 ingeschreven op 2 locaties in Caracas. Er bestaat een Kinder sponsorplan beschikbaar voor mensen die kinderen willen sponsoren of “adopteren” door maandelijks een vast bedrag over te maken voor schoolspullen, eten, etc. Voor meer informatie schrijf een emailtje naar Swanny Engels: seengels@fundvisionlatina.com

Kinderen van de kleuterschool Rehobot

3- Humanitaire dienstverlening:

Evangelisatie in de gevangenis El Dorado

a. Gevangeniswerk: We werken in alle gevangenissen van Venezuela en in sommige van Colombia. Daar brengen we wekelijks kleding, toiletspullen en een Woord van God.

b. Afdeling Cuba: Houdt zich specifiek bezig met hulpverlening op Cuba, denk aan hulpgoederen (kleding, computers, geld)

c. Medische afdeling: Op projectbasis geven onze artsen Swanny en Douglas onderwijs over bepaalde ziektes, gaan ze een aantal dagen de jungle in om indianen te behandelen of ontvangen ze zieke mensen op het kantoor van de Stichting of in de kerk.

Medische behandeling in de jungle

d. Steun aan lokale kerken: Als deel van het werk van Visión Latina steunen we een aantal lokale kerken en voorgangers met goederen, lektuur en financiën.

e. Speciale projecten: Uitwisselingsprogramma’s voor hulpverlening, (ver)bouw van huisjes, importeren van extra hulpgoederen uit het buitenland, samenwerking met overheid en andere instanties.

4- Traningen:

a. We hebben een team van trainers die workshops geven over kinderevangelisatie en het voorbereiden van vakantiebijbelschools.

b. Mijn vader Hiske Engels geeft seminars over het Oude Testament en andere Bijbelse onderwerpen, om voorgangers, evangelisten en leiders te trainen in Bijbelkennis.

Swanny bereid kinderevangelisatiemateriaal voor

Dat is een beetje waar ik mij dagelijks mee bezig hou. Daarnaast werk ik als jeugdleider in de kerk van mijn vader, de Rehobot Gemeente, en leidt ik een muziekband van jongeren. En voor degene die zich afvragen hoe het met de liefde is, ik ben nog steeds vrijgezel :-) (en nog steeds gelukkig...)

Op kamp bij de "Guacharo" vogels

2008-04-02T12:32:00.009-04:30

De "Guacharo" grotten

Tijdens de Paasvakantie zijn we met een groep van 24 jongeren van de ABA jeugd naar een kamp geweest ongeveer 7 uur bij Caracas vandaan, in de stad Caripe. Caripe staat bekend om het Nationaal Park "Cuevas del Guácharo", de Grotten van een het vogelsoort "Guacharo" (Oilbird in het Engels) die we ook hebben bezocht. In totaal deden er 650 jongeren aan mee en het werd gehouden in het gebouwcomplex van een middelbare school. We hebben op matten geslapen in de klaslokalen en hielden de conferenties en workshops in de gymzaal. Het was voor mij meer een survival kamp omdat er vaak geen water was om je te wassen (ja, in Venezuela heb je niet overal water en elektriciteit), het eten was schaars (gelukkig kon je dichtbij wat kopen) en op weg naar het kamp heeft één van de auto's het begeven, dus bleven 8 van onze jongens onderweg langs de snelweg slapen, in en onder de auto op een mat. De auto werd de volgende dag weggetakeld en werd pas een week daarna gemaakt en we moesten een extra transport huren voor de terugweg. Het was wel een leuke ervaring om met zoveel mensen samen God te zoeken en te delen.

We zijn 3 dagen op dat kamp geweest in Caripe en toen zijn we naar een andere stad gegaan ongeveer 3 uur bij Caripe vandaan, de Stad Cumaná, waar de auto naartoe getakeld was. Daar zijn we even naar het strand geweest en 's avonds hebben een korte dienst gehouden. De volgende dag zijn we naar huis gegaan om het volgende kamp voor te bereiden....

Met de bus terug

Het traject van Caracas naar Caripe en Cumaná

Weekendje weg met ABA leiders

2008-03-26T20:57:00.002-04:30

Het weekend van 15 maart ben ik met mijn 6 leiders in ontwikkeling van de ABA jongerengroep naar een camping gegaan om daar een tijd van gebed, bijbelstudie en plezier te hebben. Het was een camping ongeveer anderhalf uur bij Caracas vandaan. Iemand uit de kerk is lid van die camping en heeft ons uitgenodigd om van zijn lidmaatschap gebruik te maken (anders mag je er niet in). Vrijdagavond kwamen we aan en hebben gelijk onze tenten opgezet. Daarna hebben we een "social time" gehad om bij te praten over de jeugd en toen hebben we tot diep in de nacht met elkaar kunnen bidden. De volgende dag zijn we vroeg opgestaan om het ontbijt te maken met een camping minigasfornuis (dat was echt lachen!) en daarna heb ik een Bijbelstudie gehouden over 2 Corinthiër 7:1 "Vrienden, omdat God ons zulke geweldige beloften heeft gedaan, moeten wij ons afkeren van alles wat ons lichamelijk en geestelijk bevuilt. Wij moeten onszelf reinigen door ontzag voor God te hebben en ons volkomen aan Hem te geven." (Het Boek). Ik wou dat we ons als team zouden reinigen van alles wat lichamelijk was (het vlees) en ons zouden richten op God, om in heiligheid te leven. Ik denk dat het nodig is zodat God Zijn werk kan doen door ons. Als er zonde is kan de Heilige Geest zijn werk niet doen en dienen we alleen maar als een struikelblok voor anderen. Als we ons totaal overgeven aan God kan Hij ons vullen met zijn Heilige Geest en kan Zijn Geest door ons heen andere jongeren aanraken. Dan pas gaan we geestelijke groei ervaren binnen de ABA jongerengroep!

Na die Bijbelstudie hebben we ongeveer anderhalf uur gebeden voor elkaar, voor de projecten en dromen die we allemaal hebben en voor ABA. Mijn doel als jeugdleider is jonge leiders trainen die vol zijn van God, zodat ze het jongerenwerk voort kunnen zetten, ook al zou ik er niet zijn. Dit uitje was echt een zegen voor ons. Het heeft ons team een beetje versterkt en ons dichter bij God gebracht. We hebben ons weekendje afgesloten met een paar uur lekker zwemmen in het zwembad.

Al een jaar in Venezuela: wat nu?

2008-03-26T18:06:00.006-04:30

Op een persoonlijk vlak, wil ik graag iets delen over mezelf als mens en medechristen. Toen ik een jaar geleden een roeping kreeg van God om naar Venezuela te gaan heb ik mijn baan verlaten, mijn gemeente, vrienden en heb ik God één jaar van mijn leven beloofd om voltijd voor hem te werken in de zending, en helemaal "uit geloof" te leven zonder support uit Nederland, zonder eigen thuisfront, bijbaantjes, etc, omdat het mijn investering is in het Koninkrijk van God. Als u dit leest is dat jaar net over en is het tijd om keuzes te maken. In de afgelopen maanden heb ik veel gebeden en leiding gevraagt aan God over mijn toekomst. De Heer heeft mij getoond dat ik nog niet klaar ben met mijn taak als "zendeling" in Venezuela... ik ben geroepen om het woord van God te verkondingen onder de jongeren in Caracas, Venezuela. Ik weet niet hoelang dat zal duren want Gods wegen zijn ondoorgrondelijk, maar voorlopig ga ik door.

Ik zou zo terug kunnen gaan naar Europa om daar te werken of hier in Venezuela een baan kunnen vinden, maar de Heer heeft mij laten zien dat ik mij voltijd bezig moet houden met het jongerenwerk, de kerk en de Stichting Vision Latina, waardoor ik geen tijd heb om in een seculiere baan te werken. In December vroeg ik God hoe ik financieel rond moest komen, omdat de maandelijkse lasten op den duur een "zorg" worden en een hindernis om voltijd voor de Heer te werken. De Heer heeft mij toen op een wonderlijke wijze beantwoord: ik kreeg een gift (mijn eerste gift als "zendeling") van 300 Euro van een echtpaar in Nederland, precies de dag nadat ik een specifieke geldnood bij de Heer had gebracht! Wow, wat een verhoring! De Heer heeft mij toen duidelijk gemaakt dat we EEN lichaam zijn in Hem en dat we als lichaam samen moeten functioneren en elkaar moeten supporten als er nood is. Wie zou het woord van God verkondigen in derde wereld landen als we allemaal in het Westen zouden blijven om geld te verdienen? En hoe zouden zendelingen kunnen functioneren als ze geen financieel support zouden krijgen? Dan zouden ze tijd verliezen aan bijbaantjes, terwijl ze door God geroepen zijn om zendingswerk te doen. We zijn allemaal even belangrijk binnen het koninkrijk van God, maar we hebben verschillende rollen en we moeten elkaar steunen om het Woord van God te verkondigen.

God zal van financiën voorzien!
Naar aanleiding van wat God mij heeft getoond heb ik besloten om vanaf heden de mogelijkheid te bieden voor mensen om mij financieel te steunen. Tot nu toe heb ik nooit een cent voor mezelf gevraagd want aan bedelen doe ik niet; ik wil van God afhankelijk blijven. Nu blijf ik wel van God afhankelijk maar God gebruikt andere delen van Zijn lichaam om andere delen te steunen. Op deze wijze krijgt u de mogelijkheid om deel te worden van wat er hier op het zendingsveld gaande is.

Ik heb maandelijks ongeveer 400 Euro nodig om rond te komen. Mocht u mij financieel willen steunen kunt u dat op drie manieren doen:
1) via de Stichting Worldwide Outreach (belastingaftrekbaar)
GIROREKENING : 629557 T.N.V. STICHTING WORLDWIDE OUTREACH, DOORMANLAAN 66, 3742PD BAARN
Vermelding: "Salomon". 2) via de knop "Ja, ik wil Salomon ook steunen! Doneer online" (rechts onder mijn blog), snel en veilig.
3) een overschrijving naar mijn bankrekening in Nederland, Giro 8618862 Zandkamp 8, 6851GE Huissen.

God zal u rijk zegenen voor uw steun aan het zendingswerk!
Bedankt!
Salomon

Het jeugdwerk binnen de Rehobot gemeente

2008-03-24T15:04:00.001-04:30

Het jeugdwerk binnen de gemeente Rehobot en naar buiten toe gaat momenteel geweldig! We groeien momenteel behoorlijk snel en we streven naar een diepere relatie met God. Elke 15 dagen hebben een soort van Jongerenkerk op zaterdag, waar we zingen, spelletjes doen en het woord van God bestuderen; een perfecte gelegenheid om nieuwe (ongelovige) jongeren aan te trekken en ze een stukje van God's liefde te laten zien. De groei is echt zichtbaar. In December vorig jaar kwamen er rond de 20 jongeren per jeugdavond, en nu hebben we rond de 50! God is echt bezig met de jeugd, we beleven een opwekking in de gemeente en in de jeugd. Ons doel is om in December een groep van 100 jongeren te hebben! Het gaat niet zo zeer om de kwantiteit maar om de kwaliteit van onze relatie met God. Hoe dichter we bij God gaan leven, hoe meer God zich kan openbaren door ons heen en ook andere jongeren aantrekken. Zo heeft God ook musici aangetrokken die nu met mij meespelen als ik zing tijdens de jeugdavonden.

De Jeugdband

Als jeugdleider heb ik voor het jaar 2008 drie woorden uitgekozen die gaan dienen als leidraad voor onze activiteiten: Waarden, Heiligheid en Toewijding. Op die drie woorden gebaseerd heb ik een nieuwe naam bedacht voor de jeugd: "Juventud ABA". ABA betekent: Aprendiendo valores, Buscando santidad en Asumiendo el compromiso. Dus eigelijk: "Jongeren die Christelijke Waarden leren; streven naar meer Heiligheid en Verantwoording nemen in de dingen van God en binnen de gemeente (Toewijding).

Een avond met de Heilige Geest

2008-03-15T15:10:00.000-04:30

Salomon in gebed

Een avond met de Heilige Geest:

Zaterdag 8 Maart hadden we een jeugdavond met meer dan 50 jongeren. We hadden een leuk programma voorbereid met veel muziek, een workshop en spelletjes, maar we kwamen niet verder dan de workshop en de muziek. Op het moment van aanbidding nam de Heilige Geest het programma over. Ik vroeg of de band verder kon spelen en ik voelde op mijn hart om een uitnodiging te doen voor gebed. Ik wist dat die avond speciaal was en dat God iets geweldigs ging doen, ik voelde het. Van de 50 jongeren kwamen er 45 naar voren en ik heb één voor één met ze gebeden, terwijl de rest van de groep voor elkaar bad en in tranen de Heer loofde. Het was een doorbraak in de geestelijke wereld, jongeren hebben zich verzoend met God, relaties zijn hersteld, er kwam vergeving en een paar hebben hun keuze voor God gemaakt. Oh, wat hebben we genoten in de aanwezigheid van God. Het was bijna 22:00 uur en niemand wou naar huis gaan! Een onvergetelijke avond! De Heilige Geest heeft Zijn werk gedaan! Glorie aan God!

Op bezoek bij mijn broer Juan in Amerika

2007-12-26T22:23:00.000-04:30

Trotse Oom Salo met baby Jonathan

Na de Mexico Tour 2007 van Marcos Witt ben ik bij mijn broer Juan op bezoek geweest in Wisconsin, USA, omdat mijn terugreis van Mexico naar Caracas via Atlanta ging (2 uur bij Juan vandaan). Ik had hem al een tijdje niet gezien en hij was inmiddels vader geworden van mijn neefje Jonathan. Het is best moeilijk om zo ver van elkaar te wonen en elkaar maar één keer per jaar of per 2 jaar te zien. Zendingskinderen zijn nou eenmaal wereldburgers :-)

Juan met zijn vrouw Jen en Baby Jonathan

Op tour met Marcos Witt - Mexico 2007

2007-12-10T22:10:00.000-04:30

In November 2007 heb ik als assistent van de Mexicaanse zanger/evangelist Marcos Witt gewerkt tijdens zijn Mexico Tour 2007. Voor degene die Marcos Witt niet kennen, hij sprak in 2001 tijdens de pinksterconferentie van Stichting Opwekking en op de leidersconferentie in september, waarna hij met zijn band een concert gaf in de IJsselhallen in Zwolle. Hij is ook de schrijver van het boek "Een leven van aanbidding" en heeft al 4 Grammy's gewonnen gedurende zijn zangerscarrière.

Tijdens deze tour hebben we in totaal 6 steden bezocht en Marcos heeft 5 concerten gegeven in Merida, San Luis Potosi, Monterrey, Toluca en Cuernavaca en heeft ook een aantal persconferenties gegeven. Het was een geweldige ervaring om als assistent van Marcos te werken en met zijn team op te trekken. Marcos en ik zijn al 7 jaar goed bevriend en hebben al verschillende dingen meegemaakt zoals videoclips opnemen in Rusland, opname van zijn CD "Alegría" in Chile in 2006 onder anderen. Ik beschouw hem als een geestelijke mentor waar ik veel van kan leren.

Ik heb tijdens die 2 weken tour ook de CanZion aanbiddingschool bezocht in Monterrey, waar aanbiddingsleiders worden opgeleid. In Nederland komt er binnenkort ook een CanZion aanbiddingsschool van Marcos Witt. Voor meer informatie kijk maar op http://www.aanbiddingsschool.nl/

Mijn verhaal van de afgelopen 7 jaar - 1 / 7

2007-10-15T16:15:00.000-04:00

Na 7 jaar buiten Venezuela te hebben gewoont ben ik in Maart 2007 weer naar Venezuela verhuisd, "back to my roots". Nu ben ik inmiddels al een jaar in Venezuela.

Voor degene die mij nog niet kennen, of voor degene die me al vergeten zijn, wou ik in dit nummer een samenvatting maken van wat ik de afgelopen 7 jaar heb gedaan. Omdat het aardig veel is, zal ik het in verschillende stukjes knippen.

Het begin van mijn avontuur
In het jaar 2000 begon mijn internationale avontuur, een week nadat ik mijn 18^e verjaardag vierde hier in Venezuela; we gingen met de hele familie op verlof naar Nederland. Maar ik wist niet dat mijn "vakantie" zo lang zou duren. Nou, eerlijk gezegd had ik al plannen om in Nederland te blijven om daar het Hoger Onderwijs te volgen, maar ik had nog geen concrete plannen, alleen maar een verlangen om mijn Nederlands te verbeteren en om te studeren. Al gauw begonnen de puzzelstukjes op zijn plaats te komen. Ik ben in Deventer aan de Hogeschool Facility Management gaan studeren en werd deel van de woongroep (zie foto) in "Het Galmgat", een pand van Youth For Christ. Wat een zegen! Ik heb daar veel goede herinneringen aan!

Het eerste jaar had ik het best moeilijk op school en ook persoonlijk, omdat ik niet gewend was zonder mijn familie te leven. Ik moest mijn Nederlands-kennis opkrikken naar een HBO niveau (vooral voor vakken zoals Recht!), terwijl mijn kennis meer op de kennis van een 12-jarige leek. Dát was een uitdaging zeg! Maar gelukkig, met veel studie en hulp van mijn medemensen heb ik mijn Nederlands op niveau gebracht en heb ik het eerste jaar met voldoening gehaald. Veel mensen begrijpen niet dat het best moeilijk is om in een taal te studeren wat niet je moedertaal is. Ook al lijk ik meer op een Nederlander dan een Venezolaan, mijn moedertaal blijft altijd Spaans. Si señor! Daar kan ik niks aan doen…

Als drummer bij "De Bazuin" gemeente in Deventer

Sprechen Sie Deutsch? - 2 / 7

2007-10-15T16:13:00.000-04:00

Het tweede jaar bracht weer nieuwe avonturen met zich mee. Mijn studiegenoten en ik kregen de kans om aan een uitwisselingsprogramma mee te doen met een Duitse Hogeschool. Toen ik het hoorde wist ik meteen dat ik mee moest doen, maar ik had een klein probleemtje: ik had nog nooit Duitse les gehad op school, omdat je in Venezuela alleen Spaans en Engels op school krijgt. Maar dat heeft me niet tegengehouden, ik heb me gelijk opgegeven. Tot mijn verbazing werd ik nooit gevraagd om mijn Duitse kennis te bewijzen want ze gingen er vanuit dat ik het kon omdat alle Nederlanders "Deutsch reden", toch? Nou, wat een avontuur. Ik kwam in de Fachhochschule Münster aan en had 50% van alle vakken in het Duits en 50% in het Engels. De eerste week hadden we les in het Duits van een Switzer docent. Ik kan me goed herinneren dat ik NIKS begreep van wat hij zei; ik zag zijn lippen bewegen en zijn handen wapperen maar ik had aan het eind van de lessen geen flauw idee waar hij het over had. Gelukkig was ik niet de enige, het bleek dus dat Switzers Duits heel moelijk te begrijpen is, dus er waren zelfs Duitsers die weinig van de les begrepen. Een troost: het was de introductie week! Ik kan zeggen dat God mij een gave van talen heeft gegeven, want ik het het Duits binnen enkele maanden opgepikt, natuurlijk met de bekende "Der, Die, Das" fouten ertussen, maar toch, ik kon de lessen volgen en heb aardig goede cijfers gehaald. Mijn voordeel was dat mijn Engels veel beter was dan die van de Duitsers, dus konden we elkaar goed helpen, zij met Duits en ik met Engels.

De stad Münster tijdens een Weihnachtsmarkt

Stage in Brussel?...hhhmm nee toch niet. - 3 / 7

2007-10-15T16:12:00.000-04:00

Na dat semester zou ik gaan stage lopen in Brussel bij een groot bedrijf die al jaren samenwerkt met de Hogeschool, maar tot mijn grote schrik heeft dat bedrijf de stage 2 weken voor het begin afgezegd! Wat? "Nee, dat kan niet" zei ik tegen God. "En nu?". Tja, ik kon maar 2 dingen doen: op mijn knien gaan om te bidden en als de weerlicht een andere stageplek zoeken! Dus dat heb ik gedaan. Ik kreeg op mijn hart om nog een tijd in Duitsland te blijven en via de Fachhochschule heb ik een geweldige stage bij het Warenhuis Karstadt in Essen gevonden. Ik heb daar veel geleerd en God heeft die tijd goed gebruikt om mijn karakter te vormen, door verschillende omstandigheden gedurende die 6 maanden. Ik had veel eenzame periodes omdat ik met niemand mijn geloof kon delen. Mijn hele omgeving was ongelovig en ik had geen Christelijke Gemeente waar ik naartoe kon gaan. Mijn "lampje" brandde op een laag pitje en ik had het gevoel dat God heel ver weg was, terwijl Hij toch heel dicht bij me was en over mij waakte. En dát heeft Hij ook duidelijk gemaakt aan het eind van mijn stage. Ik kreeg een duidelijke openbaring van God dat Hij echt bestond en altijd bij me was! Wow, wat een beleving! Ik heb met tranen in mijn ogen God gedankt voor mijn bestaan en voor de roeping op mijn leven. Soms vergeten we de dingen die we met God hebben beleefd in het verleden en door omstandigheden in ons leven krijgen we een "geestelijk burnout". We hebben geen kracht meer om door te gaan, we weten niet meer waarom we op deze aarde rondzwammen, we zijn onze visie en doel van het leven kwijt, we zien het niet meer zitten. Maar zoiets simpels als die momenten met God en Zijn trouw te herinneren geeft ons nieuwe kracht om door te gaan! Soms heeft het "alleen zijn" ook zijn voordelen omdat je de kans krijgt dichter bij God te gaan leven. Dat was bij mij in ieder geval wel zo.

Leiderschapsforum in Amerika - 4 / 7

2007-10-15T16:11:00.000-04:00

Tijdens mijn verblijf in Duitsland kreeg ik op mijn hart om naar Amerika te gaan om daar mijn studie voort te zetten. Op een avond las ik een advertentie op het intranet van mijn Hogeschool en daar stond in dat onze partnerschool in Amerika een "Leiderschapsforum" aanboodt voor jonge leiders of toekomstige leiders, met alle kosten gedekt. Ik kreeg weer hetzelfde gevoel als toen ik de mogelijkheid kreeg om in Duitsland te studeren; ik wist dat ik erheen zou gaan! Ik heb gelijk alle aanmeldingsformulieren ingevuld en de aanbevelingsbrieven van betrouwbare mensen geregeld. De uitslag zou na 2 interviews, 2 selectierondes en binnen 3 maanden bekend worden. Nadat ik het hele aanmeldingspakket had opgestuurd werd ik uitgenodigd voor de interviews, ik was ondertussen weer terug in Nederland voor het derde jaar van mijn opleiding. Er waren andere kandidaten die zich hadden aangemeld en die hadden ook betere kansen als ik (voorzitters van studentenraad, leiders van studentenorganisaties, etc), maar ik was overtuigd dat ik uitgekozen zou worden. Ik had de eerste ronde gehaald en nu moest de Universiteit in Amerika nog de tweede selectieprocedure beginnen, ze zouden ons binnen 3 weken bericht geven over de uitslag. Na anderhalve maand had ik nog niks gehoord en ik dacht bij mezelf: "waarom was ik zo overtuigd van dit en toch werd ik niet uitgekozen?"; en plotseling ging mijn mobiele telefoon. Het was de Nederlandse vertegenwoordigster van het Forum in Amerika. Ze zei: "Salomon, ik probeer je al weken te bereiken omdat je bent uitgekozen om de Saxion Hogescholen te vertegenwoordigen in Amerika!" Wow! Ik kon mijn oren niet geloven! Dank u Heer! Ik besefde dat God al in mijn hart had gesproken dat ik daarheen zou gaan. Dus in de zomer 2003 heb ik deel genomen aan het leiderschapsforum in Amerika, met alle kosten gedekt door de staat Michigan in het noorden van Amerika. Ik ben er 3 weken geweest en heb de tijd gehad om veel contacten te maken. Maar ik wist niet wat God van plan was met deze contacten, dat heb ik later pas ondekt…

Een voet in Nederland en een voet in…
Na het leiderschapsforum in Noord Amerika moest ik weer terug naar Nederland om het derde jaar van mijn opleiding af te ronden. Terug in Deventer kreeg ik het verlangen om het laatste studiejaar in Amerika te volgen en begon toen contacten te leggen met verschillende partneruniversiteiten van mijn hogeschool. Al gauw kwam ik terecht bij dezelfde Universiteit in Michigan, de "Ferris State University" waar ik al een paar belangrijke contacten had gemaakt. Ik heb mij toen aangemeld om daar het laatste semester te studeren en mijn scriptie te schrijven en ik werd direct aangenomen. Ik moest alleen nog een stage lopen buiten Nederland om mijn studentenportfolio klaar te hebben voor het laatste jaar.

Stage in Engeland - 5 / 7

2007-10-15T16:10:00.000-04:00

Tijdens mijn zoekproces naar een stageplek bood een klasgenoot mij een leuke stageplek in Engeland aan. Het plan was om in twee verschillende partnerbedrijven te werken en in dezelfde flat te wonen om er een gezellige tijd van te maken. Het leek me wel een leuk idee en een leuke job, dus heb ik me daarvoor aangemeld. De stad Wolverhampton (vlakbij Birmingham) werd mijn "home" in de komende 4 maanden waar ik in een woningbouwvereniging heb gewerkt aan verschillende projecten. Ik heb daar een geweldige tijd gehad; veel geleerd van de Britse cultuur en genoten van de mooie steden en het prachtige landschap. God heeft mij echt gezegend!

Toch maar weer terug naar "Uncle Sam"
In januari 2004, toen mijn Nederlands accent een beetje kakkerig begon te klinken door de Engelse "r", ben ik naar Noord Amerika verhuisd om mijn Bachelor diploma af te ronden. Ik heb gedurende de eerste vijf maanden een aantal vakken gevolgd, mijn scriptie geschreven en verdedigd, en heb daarna een paar "Road Trips" gemaakt naar Chicago, New York, Boston, Texas, Mississippi en nog een paar leuke plaatsen. In augustus kreeg ik eindelijk mijn diploma uitgereikt en kon ik mezelf officieel "Bachelor in Business Administration" noemen.

Gods wegen zijn ondoorgrondelijk…waar moet ik heen?
Het afronden van mijn HBO opleiding in Noord Amerika was maar het begin van een nieuwe etappe in mijn leven. Zoals velen, wist ik niet precies wat de Heer van mij verlangde na het afstuderen. Ik kon zoveel kanten op dat ik bijna verdronk in de opties, en daarom besloot ik mij te richten op God, om Zijn wil te zoeken ipv mijn wil voor de komende tijd. Ik heb een maand lang specifiek voor mijn toekomst gebeden en sommige dagen gevast voor een antwoord van God. In die tijd kreeg ik een sterk verlangen om de Franse taal te leren spreken. Ook al had ik altijd al een persoonlijk doel om 5 talen vloeiend te kunnen spreken, vond ik Frans niet de mooiste taal om te leren, totdat ik er meer in aanraking kwam…

Parlez-Vous Français? - 6 / 7

2007-10-15T16:09:00.000-04:00

Om een beetje in aanraking te komen met de Franse taal, heb ik een zomercursus Frans gevolgt aan de Universiteit waar ik al studeerde. In de tussentijd zocht ik naar mogelijke contacten in Frankrijk via het zendingsnetwerk van mijn ouders. Ik kwam in aanraking met het zendingsechtpaar Menno en Anje Menninga die al jaren in de stad Reims werken, en die waren wel bereid om mij te ontvangen. Dus, kort daarna verhuisde ik met alles wat ik had (2 of 3 koffers) naar Reims in Frankrijk, een uurtje bij Parijs vandaan.

Ik hielp mee met de verschillende activiteiten in de gemeente en met de familieactiviteiten van de Menninga's. Door de week had ik Franse les in een openbare school en hielp ik mee met de aanbiddingsteam van de gemeente. Ik vond het super gezellig! Maar helaas kon ik geen vaste baan vinden (door taalgebrek) waardoor ik het financieel heel moeilijk kreeg. Ik ging weer op mijn knieen en vroeg God om zijn hand te laten zien in deze situatie. Na 6 maanden in Frankrijk te hebben gewoond en gewerkt als freelancer kon ik eindelijk een baan vinden als sommelier (wijnadviseur) en gids in het Champagnehuis Moët & Chandon/Dom Perignon. Ik kon eindelijk mijn talenkennis toepassen om mijn brood te verdienen. Ik was de Heer zo dankbaar! Alsof ik opnieuw kon ademhalen financieel; het was het wachten waard.

Verder werken of verder studeren?

Ik voelde alsof mijn leven op dat moment perfect geregeld was. Ik had een goede baan, een leuke gemeente, goede vrienden, een HBO diploma, een auto, onderdak en veel zin in het leven. Maar ik wou eigelijk nog iets doen…verder studeren. Ik ben op zoek gegaan naar masteropleiding in de buurt van Reims zodat ik nog verder zou kunnen werken, en na veel zoeken vond ik een opleiding die perfect bij mij paste: een master in Internationaal Management.
Het programma bestond uit 3 semesters, 1 in Reims en 2 in Duitsland, dus het was echt internationaal. Ik ben in September 2005 met de opleiding begonnen, ben in Februari 2006 naar Duitsland verhuisd om aan de European School of Business te studeren in de stad Reutlingen, dichtbij Stuttgart, en was in Juli 2006 klaar met de twee eerste semesters (zie foto met medestudenten).

Het derde semester heb ik gecombineerd met een stage en het schrijven van mijn scriptie in de stad Düsseldorf bij het kosmetikabedrijf L'Oréal, waar ik o.a. verantwoordelijk was voor de internationale logistiek.

Op 15 februari heb ik mijn diploma in ontvangst genomen. Hier sta ik op de foto met mijn broertje Benjamin.

Gods roeping gaat boven alles - 7 / 7

2007-10-15T16:04:00.000-04:00

De laatste paar maanden voor mijn afstuderen leken een beetje op de laatste maanden voordat ik klaar was met mijn bachelor opleiding. Ik wist niet precies wat ik moest doen en was daarom op zoek naar Gods wil voor mijn leven. Ook al wist ik dat ik al een aanbod had voor een goede baan in Duitsland, voelde ik steeds een sterker verlangen om naar Venezuela terug te gaan om mijn ouders te steunen in het zendingswerk. Ik wist niet hoe ik met deze verlangens om moest gaan omdat ik zo zakelijk ingestelt was, dat ik niet de 'zending' in wou gaan, terug naar de arme barrios. Ik heb mijn ouders niks verteld en besloot op "vakantie" te gaan naar Venezuela om een bevestiging te zoeken. Toen ik aankwam op het vliegveld in Caracas was het alsof iemand tegen mij zei: "Salomon, ik wil dat je hier in Venezuela komt werken". Ik begreep duidelijk dat het een roeping van God was om in de zending in Venezuela te werken voor komende tijd en ik moest aan het verhaal van Jona denken. Ik kon twee dingen doen, 1) mijn roeping ontvluchten en lekker geld verdienen in Europa of 2) direct ingaan op de roeping van de Heer in het zendingsveld. Ik besloot voor de tweede optie. In Maart jl. besloot ik definitief naar Venezuela te verhuizen en mij aan te sluiten bij het zendingwerk van de Stichting Vision Latina en de Rehobot gemeenten van mijn ouders. In de Stichting leidt ik verschillende projecten en probeer ik al mijn opgedane kennis toe te passen op het dagelijks werk. In de vijf maanden die al voorbij zijn heb ik veel kunnen leren, veel contacten kunnen maken en veel kunnen doen voor de Heer en voor de mensen in nood. Ook al werk ik ad-honorem, kan ik de hand van de Heer zien in al mijn noden. De Heer is mij tot hier trouw geweest en ik ben ervan overtuigd dat Hij mij trouw gaat blijven! Hij heeft mij uiteindelijk geroepen!

Artikel geschreven in October 2007

Reis naar Argentinië en Chili 2007

2007-08-25T21:37:00.000-04:00

In september 2007 hebben Douglas (mijn zwager) en ik een reis gemaakt naar Argentinië en Chili om daar de eerste contacten te leggen met voorgangers en leiders waarmee we samen gaan werken wat betreft het lektuurwerk en Bijbelverspreiding van Stichting Visión Latina uit Venezuela.

Reis naar Argentinië:

We kwamen 3 september aan in Buenos Aires, Argentinië en toen merken we gelijk dat er geestelijk nood was. We reisden toen de volgende dag naar het noordoosten van Argentinië, de provincie van San Juan, die uit 19 steden bestaat. Toen we daar aankwamen stonden 15 voorgangers ons op te wachten voor de eerste vergadering. We hebben het werk van Stichting Visión Latina in Zuid Amerika voorgesteld en het verteld dat we spoedig ook in Argentinië zouden willen werken. We kregen gelijk een opdracht om lektuur daar naartoe te sturen (het lektuur van de Revival Movement Association in Ierland) omdat ze een evangelisatieactie hebben om de 800.000 inwoners van San Juan van God te vertellen. Ze hebben circa 1.000 kerken die daaraan meedoen.

Kinderen spelen op straat

Bij een voorganger op bezoek (zie hoe arm ze leven)

We waren die week ongeveer 25 uur onderweg om voorgangers te ontmoeten. Het is daar heel droog, heet (in de wintertijd 35oC) en mensen zijn daar heel arm. We hebben in totaal 240 voorgangers ontmoet in die korte tijd.

Reis naar Chili:

10 september kwamen we aan in Chili. Het was in Santiago de Chile gelukkig iets cooler dan in Argentinië. We hebben de eerste dag 25 voorgangers ontmoet en hebben onze vlucht naar het zuiden van Chili gemist omdat er een opstanding was van het volk tegen de regering. Dan maar een nachtje in Santiago slapen...

We hebben in totaal vijf steden bezocht in die 5 dagen: Santiago, Concepción, Talcahuano, Lota en Arica. In de laatste vier steden heerst de armoede en de geestelijke nood waar we als Stichting Visión Latina goed kunnen werken. Ook al is de economie in Chile een van de beste van Zuid Amerika, zijn er plaatsen waar mensen honger leiden en in huisjes van karton leven. We hebben in totaal 220 voorgangers leren kennen in Chili en hopen in 2008 het werk van Visión Latina uit te breiden naar Chili en Argentinië.

Douglas en Salomon in San Juan, Argentinië

Douglas en Salomon in Talcahuano, Chili